Ruim 350 mensen hebben gisteren op verschillende plaatsen in Utrecht geprotesteerd tegen de aanleg en verbreding van snelwegen rond Utrecht. In onder meer de wijken Voordorp, Lunetten en Rijnsweerd verzamelden bewoners zich om –ondanks de kou- een lawaaidemonstratie door de buurt te houden. Zelf was ik aanwezig bij het protest in Voordorp. Vanaf het winkelcentrum aan de Eykmanlaan liepen we door de straten van de wijk. Veel aanwezigen hadden potten en deksels meegenomen, en maakten geluid als symbool voor de toekomstige toename van de geluidsoverlast. De buurtbewoners reageerden enthousiast, staken hun duim op en sommigen kwamen de huizen uit om mee te lopen.
Aangekomen bij de geluidswal tegen de A27 in de Sandinostraat, hield het protest even stil. Het geluid van de voorbij razende auto’s was voor mij schrikken geblazen. Je zult er maar moeten wonen. Slecht voor de nachtrust en voor de gezondheid. De luchtkwaliteit is niet voelbaar of hoorbaar maar zal nog slechter zijn voor de gezondheid. De harde feiten: mensen die aan een snelweg wonen leven korter en hebben meer last van aandoeningen aan de luchtwegen. Utrecht de stad waar de gemeente op haar website bewoners adviseert op zomerse dagen niet te barbecueën, en wat minder vaak de open haard aan te steken, wordt de komende jaren bedreigd door de aanleg en verbreding van snelwegen rond de stad.
Gelukkig is het nog niet te laat. In vele wijken en buurten hebben bezorgde bewoners zich verenigd tegen de plannen. Dat is goed nieuws en een belangrijk signaal. In Utrecht, de stad die de komende jaren zal moeten kiezen voor meer asfalt of een sterke verbetering van het openbaar vervoersnetwerk, wordt het verzet steeds sterker. Men pikt het niet langer dat de gezondheid van de inwoners op het spel gezet wordt om het autoverkeer te accommoderen. De goede opkomst gisteren gaf de buurtbewoners en sympathisanten goede moed. Samen kunnen we het tij wellicht keren. Ik hoop het. GroenLinks zet zich in ieder geval in voor een toekomst met minder autoverkeer en meer ruimte en gezondheid voor de inwoners van Utrecht. Laat die verkiezingen maar komen!
Al bijna honderd studenten hebben aangifte gedaan tegen het kamerbemiddelingsbureau @HomeHousing. Deze week werd bekend dat een groot aantal kamerzoekers opgelicht is door het bedrijf. @HomeHousing bood woningzoekenden een kamer aan die zij helemaal niet in beheer hadden. De woningen en kamers die werden aangeboden zijn eigendom van woningcorporatie Mitros. De studenten moesten een maand huur en een borgsom van twee maanden overmaken om een kamer aan de Ferdinand Bolstraat te krijgen.
Voor GroenLinks is de huidige situatie met lange wachtlijsten, hoge huurprijzen en brandonveilige kamers al veel langer onacceptabel. Kandidaat raadslid en student Steven de Vries: “De situatie dreigt te escaleren als de gemeente niet snel ingrijpt. Door de problemen rond kamerverhuur in Utrecht worden studenten sneller verleid door dit soort oplichters. Daarom moeten we haast maken met het terugdringen van de wachtlijsten en hoge kamerhuren.”
GroenLinks vindt dat de gemeente op korte termijn moet inzetten op het ombouwen van leegstaande kantoren en andere ruimtes die kunnen dienen als studentehuisvesting. De Vries: “Bestaande sociale woningvoorraad moet worden gebruikt en gerenoveerd in plaats van gesloopt. Zo komt er meer ruimte voor doorstroming. Maar ook willen we nieuwbouwplannen voor studenten- en starterswoningen in een verhoogd tempo in gang zetten.”
De VVD vroeg deze week bij monde van Kamerlid Helma Neppérus om een onderzoek naar de opwarming van de aarde. Zij vindt deze moeilijk te rijmen met het winterse weer waarin Nederland, Europa en eigenlijk het gehele noordelijk halfrond zich nu in bevind. Een beetje een kortzichtige conclusie aangezien het opwarmen van de aarde moeilijk over enkele jaren te meten is. Daar heb je toch echt een langere tijdsspanne voor nodig. Maar goed, het verzoek blijft staan.
Geenstijl.nl bracht het nieuws met een ronkende kop: ‘Helma Neppérus (VVD) kietelt MilieuMaffia’ en sprak de verwachting uit dat Diederik Samsom, Femke Halsema en minister Cramer hier wel zenuwachtig van zouden worden. Ik vind de vraag van de VVD echter niets om nerveus over te doen. Het bewijst alleen maar de partij niet groen is en zeker niet GroenRechts. Aan duurzaam ondernemen valt namelijk best wat geld te verdienen. Blijkbaar is Helma Neppérus liever de hoedster van de oude economie.
Hoe dan ook, dat onderzoek moet er gewoon komen. Natuurlijk het is het zoveelste, en een spannende uitkomst zal het echt niet krijgen. Het is vooral een mooie kans om klimaatsceptici over de streep te trekken en zal het draagvlak voor maatregelen om de opwarming van de aarde tegen te gaan alleen maar doen toenemen. Helma, bedankt!
Zelf ben ik een middelmatige kok. Ik kan prima een klein feestje op tafel zetten voor mijn huisgenoten, andere vrienden of vriendinnetje. Maar het woord culinair mag het allemaal niet hebben. Toch zou mij dit wel in het (aangetrouwde) bloed moeten zitten. Mijn oom is namelijk een topkok. Nee, het is geen Joop Braakhekke, maar een échte sterrenkok. Martin Kruithof is de naam. Restaurant de Lindenhof is het etablissement waar hij avond aan avond achter het fornuis staat. Mijn tante Marjan is overigens een uitstekende gastvrouw. Maar omdat de kerst er nu aan komt, en iedereen waarschijnlijk langzamerhand bezig is het met het opstellen van een kerstmenu wil ik graag in je pannen kijken en een culinaire specialiteit van mijn oom met je delen.
Oom Martin heeft namelijk samen met FairFood een (h)eerlijk gerecht op het internet gezet. En daar ben ik als duurzame neef natuurlijk erg trots op. Zelf zegt Martin over duurzaamheid het volgende: ‘Ik vind het belangrijk om met duurzame producten te werken, het zou voor ons eenvoudiger zijn als onze leveranciers meer duidelijkheid zouden verschaffen over de herkomst van de producten. En zo ons te laten weten welke producten duurzaam zijn en welke beslist niet’.
Een keer eten in de Lindenhof in Giethoorn is trouwens ook aan te raden, check eerst of je over voldoende liquide middelen beschikt. Reserveren kan via: http://www.restaurantdelindenhof.nl/
Gepocheerde kemperhoen in druivenpit- en hazelnootmarinade
De filets van de kemperhoen een beetje kruiden met zout en peper. Vervolgens deze filets in een vacuümzak doen. Om de marinade voor de kemperhoen te maken, pak je een pannetje met bouillon, hier voeg je de druivenpitolie aan toe, de sherryazijn, een paar druppels sojasaus en een paar druppels hazelnootolie. De marinade voegen we toe aan de vacuümzakken waar de filets van kemperhoen al in zit. Je sluit de vacuümzak. Vervolgens gaan we de kemperhoen pocheren. De filets van kemperhoen worden in 13 minuten gepocheerd op 67 graden in een grote pan water. Door het pocheren blijven de eiwitten in de kemperhoenfilet zitten, waardoor de kemperhoen erg sappig, niet droog wordt en een mooie structuur blijft behouden.
Ravioli van soepgroenten
Snij een brunoise (in piepkleine blokjes gesneden) van de selderij, lavas, wortel, knolselderij, prei, en peterselie. De in brunoise gesneden groenten gaan we nu licht blancheren in kokend water met wat zout. De groenten vervolgens beetgaar afgieten, niet afspoelen met koud water, maar laten uitdampen. De kruiden hakken, de lavas, selderij, peterselie, dit mengen met de brunoise van groenten en daar wordt de ravioli mee gevuld. Vervolgens worden de pastavellen in kleine vierkanten gesneden en ingesmeerd met eigeel of eiwit aan de binnenkant (16 in totaal, 2 ravioli per persoon). Leg de vierkanten op elkaar, met in het midden een lepel afgekoelde brunoise. Druk de randen van de pastavellen goed op elkaar, goed de lucht eruit drukken. Dan uitsteken in een rondje en de ravioli is klaar. Vervolgens kook je deze ravioli enkele minuten in kokend water. Vervolgens besprenkelen met olijfolie, afdekken met plastic en vervolgens warm houden.
Garnering Vervolgens de haricots verts in stukjes van 2-3 cm snijden, de snijbonen in ruiten snijden, de bospeen schillen en in dunne plakjes snijden en deze allemaal blancheren in water met zout. Deze groenten worden afzonderlijk afgekookt tot ze beetgaar zijn. Alle groenten afgieten en uit laten dampen. Klontje boter bij de bospeen, een scheutje olijfolie bij de snijbonen en de haricots verts en overal een beetje peper over. En we snijden de champignons (rauw) in plakjes, vervolgens in rondjes uitsteken ter grootte van een euro.
Bord opmaken
De kemperhoen uit de zakjes halen en de marinade bewaren. De kemperhoen in tranches snijden en op het bord leggen. Dresseer hier 2 ravioli op, de bospeen en de haricots verts verdelen. Schenk vervolgens de marinade over het gehele gerecht. Als laatste de snijboon en de rondjes champignon verdelen.
Het nieuwe jaar begint voor studenten en medewerkers van de Universiteit Utrecht niet best. Twee weken geleden maakt het College van Bestuur namelijk bekend dat het UBlad (universiteitsblad) niet langer op papier zal verschijnen, maar slechts een online versie zal kennen. Als reden voor deze drastische stap worden de bezuinigingen en de dalende oplage opgevoerd. Argumenten die niet valide zijn en ook niet opportuun. Bezuinigingen zullen vast nodig zijn, dat zal niemand ontkennen. Maar het slachten van je huiskrant, zonder gedegen onderzoek, is een universiteit onwaardig. De dalende oplage als motivatie is een slechte drogreden zeker als je bedenkt dat deze nog altijd rond de veertien duizend ligt.
De afgelopen jaren heeft het College van Bestuur het UBlad stelselmatig afgebroken. Tot tweemaal toe werd de verschijningsfrequentie verlaagd en de redactionele inhoud (het aantal pagina’s) is gedecimeerd. Geen wonder dat de oplage daalde. Juist een universiteit behoeft een kritisch orgaan. Juist een grote universiteit als de UU behoeft een samenbindend medium. De hoofdredacteur van het UBlad ziet daartoe kansen, maar is de enige enthousiasteling op de redactieburelen. Ik noem dat wishful thinking en het ontkennen van het collectieve belang van redactie en universiteit. Het opheffen van het UBlad is de schaamteloze vertoning nummer zoveel van het College van Bestuur. Langzamerhand lijken er steeds meer studenten en medewerkers te zijn die het niet meer willen pikken, de actiebereidheid neemt toe. Vooralsnog wordt de enige actie online gevoerd. Teken de petitie: http://www.redhetublad.nl/
14 december
GroenLinks Utrecht organiseert een debat over de toekomst van studentenhuisvesting.
Wat vind jij belangrijk? Wat moet er gebeuren om de wachtlijsten te verkorten? Laat je stem horen en kom!
Achtergrond
Onlangs werd in Utrecht het advies van de Commissie Toekomst Studentenhuisvesting aan wethouder Bosch overhandigd.
Deze commissie, een initiatief van USF Studentenbelangen o.l.v. Professor Hooimeijer, deed daarin een aantal aanbevelingen zoals de aanpak van huisjesmelkers, het inzetten van een HuurTeam en een pleidooi voor de bouw van 7500 extra (kleine) woningen in zogenaamde ‘’stadscampussen”.
GroenLinks wil graag met studenten in debat over hoe zij de toekomst van studentenhuisvesting zien. Wat vinden zij belangrijk, wat moet er op korte termijn gebeuren.
Meer studentenkamers of starterswoningen? Wonen op een campus of in een woonwijk?
Na een inleidend praatje van GroenLinks raadslid Pepijn Zwanenberg zal kandidaat-raadslid Steven de Vries het gesprek leiden n.a.v. een aantal stellingen.
Met de uitkomst van het debat in handen, gaat GroenLinks werken aan de halvering van de wachtlijsten voor een studentenkamer. Eén van de actiepunten uit het verkiezingsprogramma.
Maandag 14 december Academiegebouw, Domplein 29, Belle van Zuylen kamer, 19.30-22.30
Afgelopen vrijdag stond ik in een enorme vrieskamer op de Universiteit. Voor het vak over Klimaatverandering dat ik deze periode volg kregen we uitleg over het onderzoek naar ijskernen. De ijskernen zijn geboord op Groenland of Antarctica en geven de onderzoekers, waar ik dus college bij volg, inzicht in de temperatuur en concentraties van bepaalde stoffen in de lucht duizenden jaren geleden. Belangrijk onderzoek want menselijk meetgegevens gaan slechts een paar eeuwen terug en kunnen dus slechts iets zeggen over de ontwikkeling van ons klimaat op (relatief) korte termijn. De ijskernen kunnen geven wetenschappers de mogelijkheid om een analyse te maken van de ontwikkeling van het klimaat op veel langere termijn.
Zeer waardevol onderzoek, want dit geeft ons inzicht in hetgeen we mogen verwachten voor de toekomst. Als is het natuurlijk wel zo dat de invloed van de mens op het klimaat nooit zo groot was als nu. Sterker nog, het is niet te vergeleken met historische ontwikkelingen van het klimaat. Min twintig was het daar, in die vriescel. Ik stond te bibberen van de kou. Er moet nog veel onderzoek gedaan worden. Maar onderzoek alleen is niet genoeg. De komende weken hoop ik op politieke moed. Dat is nodig. Het klimaat kan de komende jaren onomkeerbaar veranderen. De politiek kan dat ook, onomkeerbaar veranderen… Ik hoop op het laatste.
Al twee dagen zit ik achterin de plenaire zaal van de Tweede Kamer. Het is begrotingstijd en deze week spreken de parlementariërs over de begroting van het ministerie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Met een gek gevoel zit ik in de zaal, niet omdat de minister nu opeens wel enthousiast reageert op de GroenLinks voorstellen. Het gekke gevoel wordt ook niet veroorzaakt door Dion Graus (PVV) met zijn onnavolgbare pleidooien en vreemde retoriek. Dat zijn we wel gewend. Nee, dat rare gevoel wordt veroorzaakt door mij zelf. Dit is namelijk (voorlopig) de laatste begroting LNV waar ik aan bijgedragen heb als beleidsmedewerker van de GroenLinks Tweede Kamerfractie.
Nog twee weken en dan zit mijn tijd er op in de Tweede Kamer. Twee en half jaar werkte ik er als beleidsmedewerker. Eerst voor Wijnand Duyvendak en Ineke van Gent. Later voor Tofik Dibi en Kees Vendrik. Soms met veel stress, vaak enorm gezellig. Ik ga het missen, vooral de collega’s, maar het is ook tijd voor iets nieuws. Afgelopen zomer nam ik het besluit: tijd voor wat nieuws. Maar hoe dichter het einde nabij komt, hoe ongemakkelijker het gevoel. Zeker ik krijg tijd voor wat nieuws. Het afronden van de studie, freelance discussieleider en, bij een goede verkiezingsuitslag in maart, het raadslidmaatschap. Ik ga mij vast niet vervelen…
“Nog steeds ben ik ontzettend trots op Steven. Vorige week woensdag werd vastgesteld dat hij plaats 9 op de lijst van de gemeenteraad krijgt. Dit is natuurlijk heel erg goed, maar stiekem waren we allebei een beetje teleurgesteld. Ik had niet alleen gehoopt, maar ook verwacht dat Steven een hogere plek op de lijst zou bemachtigen. Na alle lovende woorden over zijn groene kwaliteiten en ervaring in de politiek en het feit dat hij jong en student is, had ik verwacht dat hij zekersteweten bij de eerste 8 zou komen (Groenlinks heeft op dit moment 8 zetels in Utrecht).
Helaas waren andere (vast ook heel goede) kandidaten net iets populairder tijdens de stemming van de ledenvergadering. Gelukkig is Steven “een goede verliezer” en ik weet dan ook zeker dat hij zich de komende maanden keihard gaat inzetten om 9, of zelfs 10 GroenLinks-zetels binnen te halen.
En sowieso moet iedereen natuurlijk op hem stemmen op 3 maart!”
Schrijft mijn vriendin Frederieke op haar weblog. Zelf kon ik tot nu toe niet onder woorden brengen wat mijn mening is over mijn negende plek op de lijst van GroenLinks Utrecht. Ik wist het ook eigenlijk niet. Ronduit teleurgesteld was ik donderdag, ‘the day after’ de ledenvergadering van GroenLinks. Voor de ledenvergadering hoopte ik nog op een plek bij de eerste vijf. Maar woensdagavond kon ik slechts opgelucht adem halen toen plek negen ternauwernood bleek veilig gesteld. Ik hou zelf niet van mensen die slecht tegen hun verlies kunnen, toen ik vrijdag ochtend voor de spiegel stond besloot ik dan ook om mijn teleurstelling om te zetten in energie.
Energie die ik nodig heb. Beter gezegd, die wij nodig hebben. In Utrecht lonkt een prachtig perspectief. GroenLinks maakt kans de grootste partij van de stad te worden. Lonkende perspectieven zijn leuk voor even, maar moeten snel omgezet worden in realiteit. Daar heb ik zin in! Die campagne mag van mij wel beginnen. Ik wil nog steeds het groenste raadslid van Utrecht worden én het kan nog steeds. Daar ben ik zeker van! Maar eerst past een felicitatie aan alle fantastische collega’s op de lijst. We gaan er voor, want Groen Werkt!
Er komt geen nieuwe snelweg door Leidsche Rijn, Amelisweerd of bij Haarzuilens. Dat is meteen ook het enige goede nieuws dat uit de hoge hoed van minister Eurlings (verkeer) is gekomen. Het is slechts een schamele troost nu is gebleken dat alle bestaande snelwegen verbreed worden. Ten zuiden van de stad wordt de A12 verbreed. Ten oosten en noord-oosten van de stad krijgt de A27 door Amelisweerd een forse ingreep en moet binnen tien jaar verbreed worden tot zeven rijstroken in beide rijrichtingen. Ten noorden van de stad wordt de N230 tot een volwaardige snelweg gemaakt met ongelijkvloerse kruisingen en een maximale snelheid van 100 kilometer per uur. De A2 ten westen van de stad is de afgelopen jaren al fors op de schop genomen en wordt met rust gelaten, voor nu.
Het is een bittere pil die de inwoners van onze stad moeten slikken. Vooral voor de wijken Lunetten en Overvecht pakken de plannen slecht uit. Geluidsoverlast en verdere luchtverontreiniging met allerlei gezondheidsklachten tot gevolg is waar de bewoners van deze wijken voor moeten vrezen. De Natuur en Milieufederatie Utrecht (NMU) zegt in het AD/UN zich grote zorgen te maken over de tienduizenden extra auto’s die de regio Utrecht door deze plannen te verwerken krijgt. ,,De overheid kiest voor een schijnoplossing. Gezien de groei van het aantal inwoners en het aantal automobilisten staan er over enkele jaren dezelfde files als vandaag”, aldus Saskia Kluit.
De zware verbreding van de A27 zal overigens nog een enorme klus worden zo vertelde een ambtenaar van de Provincie Utrecht mij onlangs. De weg die nu nog in een tunnelbak ligt en volgens de nieuwe plannen over een afstand van een halve kilometer overkapt zou moeten worden is destijds, begin jaren tachtig op een bijzondere manier aangelegd. Een speciaal soort folie, onder het asfalt zou het grondwater moeten reguleren. Volgens deze ambtenaar zou de gehele tunnelbak gesloopt dienen te worden alvorens men een nieuwe tunnel of weg met overkluizing aan kan leggen. Een normaal ecoduct zou volgens becijferingen van AD/UN voor zo’n 60 à 70 miljoen euro aangelegd kunnen worden. De vraag is echter of dat op deze locatie, met de verdubbeling van de snelweg en bijzondere grondwater situatie het geval kan zijn. Het ligt dan ook voor de hand dat de 1,3 miljard euro die nu beschikbaar is voor het verbeteren van de ringweg rond Utrecht bij lange na niet voldoende zal blijken voor de uiteindelijke kosten. Ik ben dan ook benieuwd naar de doorrekeningen van het plan.
Ronduit teleurstellend is de opstelling van de PvdA in dit dossier. Een partij die zich altijd als ‘groen’ afficheert laat het nu echt afweten. Niet alleen op landelijk niveau waar de zwakke minister Cramer (Milieu) over zich heen liet lopen door minister van mooie praatjes en verkeer Camiel Eurlings, maar ook op provinciaal en lokaal niveau waar de PvdA akkoord is gegaan met de plannen. De sociaaldemocraten tonen zich niet alleen doof en blind voor de belangen van natuur, milieu en biodiversiteit. Maar eerst en vooral voor de belangen en gezondheid van bewoners in Lunetten, Voordorp en Overvecht. Ronduit teleurstellend.
Tijd voor actie dus. De komende jaren zullen er nog velen gevoerd worden. De grootste actie op korte termijn zal plaats vinden op 3 maart aanstaande. Dan kunnen de bewoners van Utrecht de PvdA, maar ook de VVD keihard afstraffen door bij de gemeenteraadsverkiezingen op een partij te stemmen die wél grenzen durft te stellen aan het autoverkeer. GroenLinks bijvoorbeeld. Over actie gesproken; mijn opleiding, milieuwetenschappen, heeft een bijzondere band met de snelweg A27. Eind jaren zeventig is de opleiding enkele jaren opgeheven door de Universiteit Utrecht, op last van de rijksoverheid. Dit gebeurde nadat studenten en docenten in verzet kwamen tegen de geplande aanleg van de snelweg en het verpesten van Amelisweerd. Een geschiedenis waar alle studenten zich bewust van zijn en die met trots wordt onderwezen door de professoren en docenten. De geschiedenis schijnt zich altijd te herhalen, wie weet. Maar eerst gaan we geschiedenis schrijven op 3 maart!
