Steven de VriesGemeenteraadslid GroenLinks Utrecht

HALVEER DE WACHTLIJSTEN VOOR JONGERENHUISVESTING

Op initiatief van studentenvakbond USF is er een rapport geschreven over de toekomst van studentenhuisvesting in Utrecht. Hierin worden een aantal locaties in de stad genoemd waar campussen gebouwd kunnen worden. GroenLinks wil dat hier de komende jaren werk van gemaakt wordt. Ook moet de gemeente stimuleren dat leegstaande kantoren worden omgebouwd tot kamers voor studenten of starters.

Naast het aanpakken van de wachtlijsten moeten studenten beter beschermd worden tegen huisjesmelkers. GroenLinks heeft daarom gezorgd voor het aanstellen van huurteams. Zij helpen je om de verhuurder van je kamer te dwingen tot een lagere maandelijkse huurprijs.

VERBETER HET OPENBAAR VERVOER

Utrecht is steeds minder goed bereikbaar voor het autoverkeer. Sommige partijen willen dit oplossen door steeds meer en meer nieuwe wegen aan te leggen. GroenLinks ziet dit niet als oplossing en kiest voor bus, tram, trein en het verbeteren van fietsroutes. Zo moet het in de toekomst mogelijk zijn om de Uithof beter en comfortabeler te bereiken met een tram die bus 12 vervangt en snellere fietsroutes. Daarnaast willen we tramverbindingen aanleggen in alle windrichtingen van de stad.

UTRECHT; DUURZAME STAD VOL TALENT

Utrecht wil klimaat neutraal zijn in 2030. Door kennis, ervaring en talent in te zetten kunnen we dat samen met de Universiteit en Hogescholen regelen. Utrecht moet een proeftuin worden waar goede ideeën worden ingezet in de praktijk. Zo bieden we de stad slimme oplossingen, en Utrechtse studenten kansen en uitdagingen om te werken aan hun stad én eigen toekomst.

Meer informatie op www.groenlinksutrecht.nl

Nadat de bezetting van het Bestuursgebouw van de Universiteit Utrecht gisteren is opgeheven is het tijd om terug te kijken op een geslaagde actie. Maandag bezetten we met ongeveer dertig studenten het gebouw, in de veronderstelling het niet langer dan een paar uur vol te houden. Die middag ontmoetten we in een delegatie het College van Bestuur, tot inhoudelijk resultaat leidde dit echter niet. Verder dan een uitwisseling van standpunten kwamen we niet en enigszins teleurgesteld maakten we ons op voor een nacht in het gebouw.

Diezelfde avond kwamen er enkele studenten langs, die geheel uit eigen beweging avondeten kwamen langs brengen. Ook werden er slaapzakken en slaapmatjes aangerukt. Blij omdat de bezetting was gelukt, teleurgesteld omdat er geen inhoudelijk resultaat was vielen we in slaap. Dinsdagochtend stonden we al vroeg op om vol goede moed een nieuwe dag van onderhandelingen in te gaan. Nadat we opnieuw in de ivoren toren van het bestuur mochten aanschuiven, waar ook voor de gelegenheid Rector Magnificus Hans Stoof aangeschoven was, konden we na afloop concluderen dat het bestuur slechts gul was met het presenteren van koekjes en dat de Rector Magnificus in het gesprek geen gebruik maakte van de unieke positie die hij kan bekleden. We vertrokken met slechts de minimale en obligate toezegging dat het College van Bestuur van mening is dat het afschaffen van de studiefinanciering niet mag leiden tot een verminderde toegankelijkheid van het Hoger Onderwijs. Daarnaast was ons maandag al beloof dat de bezetters, bij het achterwege blijven van schade, een vrije aftocht werd gegarandeerd.

Doordat de groep bezetters inmiddels tot ongeveer vijftig studenten was gegroeid, had ik de mogelijkheid om dinsdagavond het pand te verlaten aangezien ik woensdagochtend moest werken. Dinsdagavond schrok ik echter enorm toen het College van Bestuur in een e-mail sprak van een slotverklaring. Ze wensten geen millimeter toe te geven en braken de gesprekken af. Ondertussen bereidde men zich binnen voor op een dreigende ontruiming. Thuis voelde ik mij nogal een verrader omdat ik niet de mogelijkheid had om mijn medeactievoerders in deze moeilijke tijd te ondersteunen. Toch had ik geen andere keus dan woensdag aan het werk te gaan. Een ontruiming volgde niet. Die middag werd ik dan ook verrast dat er toch opnieuw onderhandeld werd. De –nieuwe- onderhandelaars hadden aangegeven dat alle bezetters bereid waren de ultieme consequentie, namelijk arrestatie, te aanvaarden. Het bestuur leek hier nogal van geschrokken, en wilde blijkbaar niet het pand door de ME laten ontruimen. Dat zou dan ook funest zijn voor de beeldvorming.

Door keihard onderhandelen kwam men toch dichterbij. Uiteindelijk kwam er een compromis op tafel. Niet al onze eisen zijn ingewilligd, maar het College van Bestuur bewoog toch een aardig eind in onze richting. Het Ublad verschijnt zeker nog tweemaal in haar oude vertrouwde papieren vorm, een besluit over een andere toekomst moet gedragen worden door hoofdredacteur, redactie en redactieraad. De redactie is en blijft tegen het stopzetten van het papieren Ublad dus volgens mij, betekent dit dat de universiteitskrant zich zal handhaven. De Uraad ziet hier op toe. Het College van Bestuur zal zich tegen het opheffen van de basisbeurs verzetten indien dit een verminderde toegankelijkheid van het Hoger Onderwijs zal betekenen en ook wanneer het geld dat hiermee verdiend wordt niet ten goede komt aan het Hoger Onderwijs zelf. Tot slot twee kleinere punten: de toekomst van de medezeggenschap binnen de universiteit zal de komende maanden besproken worden met medezeggenschapsorganen. Daarnaast krijgen alle bezetters een vrije uittocht en zal er geen vervolging tegen hen worden ingesteld.

Het belangrijkste wapenfeit van deze week is echter, dat studenten weer zelfvertrouwen hebben gekregen en zien dat actievoeren zin kan hebben. Dit voorjaar zal er besloten worden over mogelijke bezuinigingen in het (Hoger) Onderwijs, wanneer hier niet redelijk over de belangen van studenten wordt besloten voorspel ik meer acties in een massalere vorm. Niet voor de lol, maar om invloed uit te oefenen op onze eigen toekomst…

Ik heb tijdelijk een nieuw huisje. Totdat het College van Bestuur van de Universiteit Utrecht belangrijke toezeggingen heeft gedaan om de medezeggenschap te verbeteren, bezuinigingen op de studiebeurs te verwerpen en het papieren Ublad te behouden verblijf ik in het Bestuursgebouw. Met een flinke groep studenten zijn we hier verzameld uit protest tegen de verschraling van het onderwijs. Wij, de studenten, zijn van een zeer divers pluimage (van kraker tot medezeggenschapstudent), maar onze doelen zijn eensgezind.

Tot op heden heeft het College van Bestuur amper gereageerd op onze eisen. Van onderhandelingen is dan ook amper sprake. De meest recente updates kan je vinden via mijn Twitter: www.twitter.com/stevendev

Al bijna honderd studenten hebben aangifte gedaan tegen het kamerbemiddelingsbureau @HomeHousing. Deze week werd bekend dat een groot aantal kamerzoekers opgelicht is door het bedrijf. @HomeHousing bood woningzoekenden een kamer aan die zij helemaal niet in beheer hadden. De woningen en kamers die werden aangeboden zijn eigendom van woningcorporatie Mitros. De studenten moesten een maand huur en een borgsom van twee maanden overmaken om een kamer aan de Ferdinand Bolstraat te krijgen.

Voor GroenLinks is de huidige situatie met lange wachtlijsten, hoge huurprijzen en brandonveilige kamers al veel langer onacceptabel. Kandidaat raadslid en student Steven de Vries: “De situatie dreigt te escaleren als de gemeente niet snel ingrijpt. Door de problemen rond kamerverhuur in Utrecht worden studenten sneller verleid door dit soort oplichters. Daarom moeten we haast maken met het terugdringen van de wachtlijsten en hoge kamerhuren.”

GroenLinks vindt dat de gemeente op korte termijn moet inzetten op het ombouwen van leegstaande kantoren en andere ruimtes die kunnen dienen als studentehuisvesting. De Vries: “Bestaande sociale woningvoorraad moet worden gebruikt en gerenoveerd in plaats van gesloopt. Zo komt er meer ruimte voor doorstroming. Maar ook willen we nieuwbouwplannen voor studenten- en starterswoningen in een verhoogd tempo in gang zetten.”

Het nieuwe jaar begint voor studenten en medewerkers van de Universiteit Utrecht niet best. Twee weken geleden maakt het College van Bestuur namelijk bekend dat het UBlad (universiteitsblad) niet langer op papier zal verschijnen, maar slechts een online versie zal kennen. Als reden voor deze drastische stap worden de bezuinigingen en de dalende oplage opgevoerd. Argumenten die niet valide zijn en ook niet opportuun. Bezuinigingen zullen vast nodig zijn, dat zal niemand ontkennen. Maar het slachten van je huiskrant, zonder gedegen onderzoek, is een universiteit onwaardig. De dalende oplage als motivatie is een slechte drogreden zeker als je bedenkt dat deze nog altijd rond de veertien duizend ligt.

De afgelopen jaren heeft het College van Bestuur het UBlad stelselmatig afgebroken. Tot tweemaal toe werd de verschijningsfrequentie verlaagd en de redactionele inhoud (het aantal pagina’s) is gedecimeerd. Geen wonder dat de oplage daalde. Juist een universiteit behoeft een kritisch orgaan. Juist een grote universiteit als de UU behoeft een samenbindend medium. De hoofdredacteur van het UBlad ziet daartoe kansen, maar is de enige enthousiasteling op de redactieburelen. Ik noem dat wishful thinking en het ontkennen van het collectieve belang van redactie en universiteit. Het opheffen van het UBlad is de schaamteloze vertoning nummer zoveel van het College van Bestuur. Langzamerhand lijken er steeds meer studenten en medewerkers te zijn die het niet meer willen pikken, de actiebereidheid neemt toe. Vooralsnog wordt de enige actie online gevoerd. Teken de petitie: http://www.redhetublad.nl/

14 december
GroenLinks Utrecht organiseert een debat over de toekomst van studentenhuisvesting.
Wat vind jij belangrijk? Wat moet er gebeuren om de wachtlijsten te verkorten? Laat je stem horen en kom!

Achtergrond
Onlangs werd in Utrecht het advies van de Commissie Toekomst Studentenhuisvesting aan wethouder Bosch overhandigd.

Deze commissie, een initiatief van USF Studentenbelangen o.l.v. Professor Hooimeijer, deed daarin een aantal aanbevelingen zoals de aanpak van huisjesmelkers, het inzetten van een HuurTeam en een pleidooi voor de bouw van 7500 extra (kleine) woningen in zogenaamde ”stadscampussen”.

GroenLinks wil graag met studenten in debat over hoe zij de toekomst van studentenhuisvesting zien. Wat vinden zij belangrijk, wat moet er op korte termijn gebeuren.
Meer studentenkamers of starterswoningen? Wonen op een campus of in een woonwijk?

Na een inleidend praatje van GroenLinks raadslid Pepijn Zwanenberg zal kandidaat-raadslid Steven de Vries het gesprek leiden n.a.v. een aantal stellingen.

Met de uitkomst van het debat in handen, gaat GroenLinks werken aan de halvering van de wachtlijsten voor een studentenkamer. Eén van de actiepunten uit het verkiezingsprogramma.

Maandag 14 december Academiegebouw, Domplein 29, Belle van Zuylen kamer, 19.30-22.30

Laat je stem horen en kom!
http://groenlinksutrecht.nl

Afgelopen vrijdag stond ik in een enorme vrieskamer op de Universiteit. Voor het vak over Klimaatverandering dat ik deze periode volg kregen we uitleg over het onderzoek naar ijskernen. De ijskernen zijn geboord op Groenland of Antarctica en geven de onderzoekers, waar ik dus college bij volg, inzicht in de temperatuur en concentraties van bepaalde stoffen in de lucht duizenden jaren geleden. Belangrijk onderzoek want menselijk meetgegevens gaan slechts een paar eeuwen terug en kunnen dus slechts iets zeggen over de ontwikkeling van ons klimaat op (relatief) korte termijn. De ijskernen kunnen geven wetenschappers de mogelijkheid om een analyse te maken van de ontwikkeling van het klimaat op veel langere termijn.

Zeer waardevol onderzoek, want dit geeft ons inzicht in hetgeen we mogen verwachten voor de toekomst. Als is het natuurlijk wel zo dat de invloed van de mens op het klimaat nooit zo groot was als nu. Sterker nog, het is niet te vergeleken met historische ontwikkelingen van het klimaat. Min twintig was het daar, in die vriescel. Ik stond te bibberen van de kou. Er moet nog veel onderzoek gedaan worden. Maar onderzoek alleen is niet genoeg. De komende weken hoop ik op politieke moed. Dat is nodig. Het klimaat kan de komende jaren onomkeerbaar veranderen. De politiek kan dat ook, onomkeerbaar veranderen… Ik hoop op het laatste.

“Nog steeds ben ik ontzettend trots op Steven. Vorige week woensdag werd vastgesteld dat hij plaats 9 op de lijst van de gemeenteraad krijgt. Dit is natuurlijk heel erg goed, maar stiekem waren we allebei een beetje teleurgesteld. Ik had niet alleen gehoopt, maar ook verwacht dat Steven een hogere plek op de lijst zou bemachtigen. Na alle lovende woorden over zijn groene kwaliteiten en ervaring in de politiek en het feit dat hij jong en student is, had ik verwacht dat hij zekersteweten bij de eerste 8 zou komen (Groenlinks heeft op dit moment 8 zetels in Utrecht).

Helaas waren andere (vast ook heel goede) kandidaten net iets populairder tijdens de stemming van de ledenvergadering. Gelukkig is Steven “een goede verliezer” en ik weet dan ook zeker dat hij zich de komende maanden keihard gaat inzetten om 9, of zelfs 10 GroenLinks-zetels binnen te halen.
En sowieso moet iedereen natuurlijk op hem stemmen op 3 maart!”

Schrijft mijn vriendin Frederieke op haar weblog. Zelf kon ik tot nu toe niet onder woorden brengen wat mijn mening is over mijn negende plek op de lijst van GroenLinks Utrecht. Ik wist het ook eigenlijk niet. Ronduit teleurgesteld was ik donderdag, ‘the day after’ de ledenvergadering van GroenLinks. Voor de ledenvergadering hoopte ik nog op een plek bij de eerste vijf. Maar woensdagavond kon ik slechts opgelucht adem halen toen plek negen ternauwernood bleek veilig gesteld. Ik hou zelf niet van mensen die slecht tegen hun verlies kunnen, toen ik vrijdag ochtend voor de spiegel stond besloot ik dan ook om mijn teleurstelling om te zetten in energie.

Energie die ik nodig heb. Beter gezegd, die wij nodig hebben. In Utrecht lonkt een prachtig perspectief. GroenLinks maakt kans de grootste partij van de stad te worden. Lonkende perspectieven zijn leuk voor even, maar moeten snel omgezet worden in realiteit. Daar heb ik zin in! Die campagne mag van mij wel beginnen. Ik wil nog steeds het groenste raadslid van Utrecht worden én het kan nog steeds. Daar ben ik zeker van! Maar eerst past een felicitatie aan alle fantastische collega’s op de lijst. We gaan er voor, want Groen Werkt!

Er komt geen nieuwe snelweg door Leidsche Rijn, Amelisweerd of bij Haarzuilens. Dat is meteen ook het enige goede nieuws dat uit de hoge hoed van minister Eurlings (verkeer) is gekomen. Het is slechts een schamele troost nu is gebleken dat alle bestaande snelwegen verbreed worden. Ten zuiden van de stad wordt de A12 verbreed. Ten oosten en noord-oosten van de stad krijgt de A27 door Amelisweerd een forse ingreep en moet binnen tien jaar verbreed worden tot zeven rijstroken in beide rijrichtingen. Ten noorden van de stad wordt de N230 tot een volwaardige snelweg gemaakt met ongelijkvloerse kruisingen en een maximale snelheid van 100 kilometer per uur. De A2 ten westen van de stad is de afgelopen jaren al fors op de schop genomen en wordt met rust gelaten, voor nu.

Het is een bittere pil die de inwoners van onze stad moeten slikken. Vooral voor de wijken Lunetten en Overvecht pakken de plannen slecht uit. Geluidsoverlast en verdere luchtverontreiniging met allerlei gezondheidsklachten tot gevolg is waar de bewoners van deze wijken voor moeten vrezen. De Natuur en Milieufederatie Utrecht (NMU) zegt in het AD/UN zich grote zorgen te maken over de tienduizenden extra auto’s die de regio Utrecht door deze plannen te verwerken krijgt. ,,De overheid kiest voor een schijnoplossing. Gezien de groei van het aantal inwoners en het aantal automobilisten staan er over enkele jaren dezelfde files als vandaag”, aldus Saskia Kluit.

De zware verbreding van de A27 zal overigens nog een enorme klus worden zo vertelde een ambtenaar van de Provincie Utrecht mij onlangs. De weg die nu nog in een tunnelbak ligt en volgens de nieuwe plannen over een afstand van een halve kilometer overkapt zou moeten worden is destijds, begin jaren tachtig op een bijzondere manier aangelegd. Een speciaal soort folie, onder het asfalt zou het grondwater moeten reguleren. Volgens deze ambtenaar zou de gehele tunnelbak gesloopt dienen te worden alvorens men een nieuwe tunnel of weg met overkluizing aan kan leggen. Een normaal ecoduct zou volgens becijferingen van AD/UN voor zo’n 60 à 70 miljoen euro aangelegd kunnen worden. De vraag is echter of dat op deze locatie, met de verdubbeling van de snelweg en bijzondere grondwater situatie het geval kan zijn. Het ligt dan ook voor de hand dat de 1,3 miljard euro die nu beschikbaar is voor het verbeteren van de ringweg rond Utrecht bij lange na niet voldoende zal blijken voor de uiteindelijke kosten. Ik ben dan ook benieuwd naar de doorrekeningen van het plan.

Ronduit teleurstellend is de opstelling van de PvdA in dit dossier. Een partij die zich altijd als ‘groen’ afficheert laat het nu echt afweten. Niet alleen op landelijk niveau waar de zwakke minister Cramer (Milieu) over zich heen liet lopen door minister van mooie praatjes en verkeer Camiel Eurlings, maar ook op provinciaal en lokaal niveau waar de PvdA akkoord is gegaan met de plannen. De sociaaldemocraten tonen zich niet alleen doof en blind voor de belangen van natuur, milieu en biodiversiteit. Maar eerst en vooral voor de belangen en gezondheid van bewoners in Lunetten, Voordorp en Overvecht. Ronduit teleurstellend.

Tijd voor actie dus. De komende jaren zullen er nog velen gevoerd worden. De grootste actie op korte termijn zal plaats vinden op 3 maart aanstaande. Dan kunnen de bewoners van Utrecht de PvdA, maar ook de VVD keihard afstraffen door bij de gemeenteraadsverkiezingen op een partij te stemmen die wél grenzen durft te stellen aan het autoverkeer. GroenLinks bijvoorbeeld. Over actie gesproken; mijn opleiding, milieuwetenschappen, heeft een bijzondere band met de snelweg A27. Eind jaren zeventig is de opleiding enkele jaren opgeheven door de Universiteit Utrecht, op last van de rijksoverheid. Dit gebeurde nadat studenten en docenten in verzet kwamen tegen de geplande aanleg van de snelweg en het verpesten van Amelisweerd. Een geschiedenis waar alle studenten zich bewust van zijn en die met trots wordt onderwezen door de professoren en docenten. De geschiedenis schijnt zich altijd te herhalen, wie weet. Maar eerst gaan we geschiedenis schrijven op 3 maart!

‘Wil jij solliciteren voor een baan als debatleider en vergadervoorzitter?’ vroeg de vrouw aan de andere kant van de lijn. Ik reageerde verrast, nog niet eerder had ik er over gedacht van mijn hobby (discussiëren) mijn werk te maken. Van binnen enthousiast zei ik toch koeltjes ‘dat ik best een keer op gesprek wilde komen’. Twee weken later gebeurde dat. Nog niet geheel bekomen van het nachtelijk drankgelach van de vorige avond stond ik om tien uur ’s ochtends op de stoep bij Maartje. Opnieuw was ik verrast, ze bleek ook nog een compagnon te hebben: Jochem. Beiden zijn niet veel ouder dan ik constateerde ik blij. Waardoor ik mij kon excuseren voor mijn ietwat verfomfaaide uiterlijk. Normaal tijdens een sollicitatiegesprek waarschijnlijk een doodzonde, dit maal werd mijn bekentenis gelukkig met gelach en herkenning beantwoord.

Punt 11 heet het bedrijf. Ze zijn pas een jaar bezig. De zaken gaan, ondanks de crisis, goed en zodoende zijn ze op zoek naar nieuwe mensen vertelden ze. Ik werd vervolgens licht paniekerig toen mij gevraagd werd wat ik van de naam Punt 11 vond. Licht blozend antwoordde ik dat het een vreemde naam is voor een bedrijf en dat het geen directe associatie opriep. Het bleek te verwijzen naar de tekengrootte. Nu snapte ik het. Zelf gebruik ik altijd 12 of 10 als tekengrootte dus ik kon mij opnieuw verexcuseren. Ondanks alles klikte het erg goed in het gesprek. Zowel Maartje als Jochem kende ik vaag. Maartje was weleens bij een dwars bijeenkomst geweest en Jochem startte (en stopte) in het zelfde jaar als ik met de studie journalistiek.

Niet veel later werd ik opnieuw gebeld. ‘We willen je graag uitnodigen voor de volgende ronde’ zei de stem aan de andere kant van de lijn, die ik ondertussen herkende als de stem van Maartje. Hoera, stap één op weg naar een soort van droombaan was gezet. Ik heb trouwens meerdere droombanen dus ik wil vooral niemand teleurstellen en het raadslidmaatschap zie ik niet als een baan maar als een soort van roeping al klinkt dat dan wel weer erg pretentieus. Goed dan, de volgende ronde. In een muf achterafzaaltje van het Pnyx, een verzamelgebouw voor allerlei overenthousiaste en actieve studenten, hadden Maartje en Jochem (naar verluid) al hun vrienden uitgenodigd. Dat er vervolgens maar zeven opgekomen waren, maakte het dat dit maal Jochem en Maartje zich mochten verexcuseren.

Deze sollicitatieronde bestond uit het leiden van twee discussies, als ware het een echte opdracht. De debatten die ik in goede banen mocht leiden gingen over het verbieden van ontgroeningen en het al dan niet laten regeren van Geert Wilders. Leuke onderwerpen waarover ik nu eens niet mijn eigen mening de wereld in mocht slingeren, maar juist de debaters zoveel mogelijk moest uitdagen om dat te doen. Dat lukte eigenlijk best aardig, gelukkig niet alleen naar mijn eigen mening maar ook naar die van mijn nieuwe bazen. Want, hoera hoera, ik ben nu officieel een freelance vergader- en discussieleider! Felicitaties zijn welkom als reactie, boekingen via www.punt11.nl. Haha, hopelijk tot snel bij een discussie of vergadering…