Allereerst betwijfel ik het democratische gehalte van een referendum. Daar heb ik drie belangrijke redenen voor. De uitslag van een volksraadpleging laat weinig ruimte voor nuance en is hiermee voor allerlei vormen van uitleg mogelijk. Daarmee is een uitslag eenvoudig te misbruiken/ gebruiken door politici, media en opinieleiders voor hun eigen stokpaardjes of ideologie. Daarnaast en dat is mijn tweede punt in deze categorie, waardeer ik de Nederlandse democratie waarin, door het zoeken naar coalities, altijd enigszins rekening gehouden moet worden met minderheden. Ik wil niet dat belangrijke besluiten worden genomen door een dictatuur van een (kleine) meerderheid. Tot slot is er bij het houden van een referendum altijd nog de vraag wat te doen met een (te) kleine opkomst.

Mijn tweede bezwaar richt zich tegen de, mijns inziens, beperkte toepasbaarheid van de volksraadpleging. In mijn ogen is de volksvertegenwoordiging juist uitgevonden omdat de besluitvorming over het algemeen niet al te zwart wit ligt. Simpel voor of tegen een bepaald voorstel zijn is er meestal simpelweg niet bij. Het al eerder genoemde gebrek aan mogelijkheid voor nuance bij het houden van een volksraadpleging zorgt er niet alleen voor dat de uitslag multi-interpretabel is, maar ook nog eens dat je als stemmer het gevoel hebt tussen twee uitersten te moeten kiezen. Tot nu toe heb ik mijn stem mogen geven in twee referenda, en beide malen vond ik het te moeilijk om te kiezen. Bij de volksraadpleging voor de Europese Grondwet had ik inhoudelijk nogal wat bedenkingen bij het voorstel, maar heb uiteindelijk toch voor gestemd omdat ik het proces van Europese eenwording wel belangrijk vindt. Toen Utrecht twee jaar geleden een nieuwe burgemeester mocht kiezen was de keus tussen twee PvdA-ers. Ik ben toen wel naar het stembureau gegaan om mij te registreren als stemmer, maar heb het stembiljet uiteindelijk (als souvenir) mee naar huis genomen. Ik ben lid van GroenLinks en wenste geen keus te maken tussen twee leden van een andere partij. Hoewel Aleid Wolfsen een uitstekende burgemeester blijkt.

Waarom ik dan toch voor een referendum ben is de vraag die overblijft. Heel simpel: ik kan mij (ruimtelijke) ingrepen voorstellen (vooral op lokaal niveau), die niet tot ideologisch debat leiden, maar wel tot een brede discussie onder de bevolking. Als voorbeeld noem ik hier de bouw van de Belle van Zuylentoren, een wolkenkrabber, die gepland stond aan de A2 bij Leidsche Rijn. Een plan waar een simpel voor of tegen makkelijker te geven is. Voorstanders van referenda, zoals veel D66-ers, verwijten tegenstanders van het instrument al snel dat ze bang zijn voor populisme of het volk niet vertrouwen. Bang voor het volk ben ik echter niet, ik hecht gewoon veel waarde aan diversiteit van meningen, nuance en ruimte voor discussie. Nu maar eens zien of ik het voorgaande kan verwoorden in een mooi amendement voor het volgende verkiezingsprogramma. Die Belle van Zuylentoren kwam er trouwens niet, daar was geen volksraadpleging voor nodig. Of het referendum er wel komt, wie weet…

Hier kun je alvast je stem (zonder nuance) uitbrengen.

Dan heb ik het niet over inhoudelijke punten als het feit dat GroenLinks niet langer uitgesproken voor het referendum is. Een klap in het gezicht van Femke Halsema. Samen met Boris van der Ham (D66) en Paul Kalma (PvdA) ligt er een sympathiek wetsvoorstel over een referendumwet voor in de Tweede Kamer. Zelf stelde Halsema al vast dat GroenLinks niet tegen een referendum is en dat ze gewoon door kan gaan met het wetsvoorstel. Ik steun haar daar in. Met Simon Otjes en Tom Louwerse ben ik het echter wel eens dat de partij zich grondig moet herbezinnen op haar democratische principes.

Wellicht moeten we om te beginnen eens kritisch kijken naar onze eigen interne partijdemocratie. Het steekt mij nog niets eens zo erg dat we in een stemming over de kandidatenlijst, na het uitputten van andere democratische mogelijkheden, uiteindelijk het lot laten beslissen. Wel pijnlijk is het feit dat kandidaten feitelijk vogelvrij zijn waardoor potentiële toppers als Jenneke van Pijpen en Jaap Dirkmaat van de lijst zijn gevallen. Al moet over de laatste gezegd worden dat deze wel erg blufpoker speelde door zich slechts te kandideren tot en met plaats 8. Zonder succes.

Toch nog even terug naar het amendement dat Dwars met succes indiende tegen het referendum. Na afloop van de stemming over het amendement waren er congresgangers die de voorzitter van de jongeren, Diederik ten Cate, hierop aankeken. Wat mij betreft een absurde situatie en nogal vreemde reactie. Nogmaals, ik was zelf niet blij met het amendement, maar dat doet nu niet ter zake. De fout ligt niet bij Dwars. Er lijkt zowel een fout te zijn gemaakt in het partijbestuur, dat duidelijker had moeten zijn in haar pre-advies. In tweede instantie had het initiatief bij de Tweede Kamerfractie moeten liggen. Er was maar één medewerker voor nodig geweest om alle alarmbellen te doen laten rinkelen. Uiteindelijk had Femke Halsema het podium kunnen beklimmen om tegen het amendement te pleiten. Maar goed, dit is mosterd na de maaltijd…

Voorzitter,

GroenLinks is blij dat we vandaag spreken over het afvalbeleid. Graag zou ik deze gelegenheid, mijn eerste inbreng in de commissie, willen benutten om de wethouder een compliment te maken! GroenLinks is er trots op dat Utrecht het beter doet dan steden in vergelijkbare verstedelijkingsklassen. Utrecht doet het dus best goed.

Toch is er wat GroenLinks betreft niet alleen reden tot enthousiasme. De doelen zoals ze in 2006 gesteld zijn, zijn met uitzondering van Klein Chemisch Afval niet gehaald. Wat GroenLinks betreft zou dit moeten leiden tot een extra inzet op het wél behalen van deze doelen. De wethouder speelt echter liever op safe en verlaagt zelfs de normen voor inzameling van GFT en textiel.

Zou de wethouder inzichtelijk kunnen maken wat voor inzet er gedaan moet worden om de doelstellingen uit 2006 te handhaven én te behalen?

Interessant hierbij is dat de nota zelf een Senter Novem rapport uit 2009 citeert en stelt dat: “De huishoudens die GFT scheiden doen dit minder fanatiek dan in andere vergelijkbare gemeenten”.

Ik wil voorkomen dat we in een kip – ei discussie belanden, maar zou het zo kunnen zijn dat Utrechtse burgers die hun afval willen scheiden het misschien te moeilijk wordt gemaakt? Graag een reactie van de wethouder…

Voorzitter,

GroenLinks krijgt uit vele wijken klachten over vaak ondergrondse containers voor papier of plastic die uit hun voegen barsten doordat de inzameling ter plaatse een groot succes is. Ook krijgen wij klachten uit wijken als De Uithof waar helemaal geen inzamelpunt voor plastic is. GroenLinks mist in de nota afvalbeleid een paragraaf waarin ingegaan wordt op deze twee zaken. Zou de wethouder kunnen toelichten hoe ze het aantal klachten gaat verminderen en hoe ze er voor gaat zorgen dat er in elke wijk containers aanwezig zijn voor plastic, papier etc.

Iets anders op dit zelfde punt: Bij de begroting 2010 is besloten om de aparte luierinzameling te schrappen. GroenLinks mist een reflectie op dit punt in de nota. Kan de wethouder alsnog aangeven wat de effecten van deze maatregel zijn geweest en dan met name ingaan op de milieueffecten?

De kaderstellende nota opent de discussie over afval scheiden aan de bron, of toe gaan naar een systeem waarin er aan na scheiding wordt gedaan. Sommige steden kiezen er voor om burgers zelf hun afval te laten scheiden, andere steden kiezen voor een na scheiding op het afvalstation. De wethouder neemt in deze discussie een vlucht naar voren, terwijl deze feitelijk in de raad thuis hoort. Wat GroenLinks betreft is dit een weg die we niet moeten inslaan. Bronscheiding kan leiden tot gedragsverandering, na scheiding doet dat niet. De ambitie moet ten alle tijden zijn om de afvalberg te verminderen. Daar moeten we in eerste instantie voor bij de consument zijn.

Een andere vraag:

- Hoe kan het zo zijn dat de resultaten achterblijven als het gaat om de inzameling van textiel?

Opvallend is dat de nota wél het principe van Cradle to Cradle noemt, maar gek genoeg geen aandacht lijkt te besteden aan het goede werk dat de Kringloopcentra in onze stad doen.

Ik zeg bewust lijkt, want wonder boven wonder wordt de inzameling van textiel via de Kringloopcentra wél bij de totale inzamelingsresultaten geteld, maar krijgen de Kringloopcentra hier niet de credits voor die zij verdienen. GroenLinks hoort dan ook graag van de Wethouder hoe zij de belangrijke rol van deze centra ziet in relatie tot het beperken van het afval.

Een punt dat hierop voortborduurt is de inzameling van elektrische apparaten. In de nota wordt dit punt amper genoemd, GroenLinks mist in ieder geval een doelstelling op dit punt. Kan de wethouder dit toelichten?

Een ander belangrijk punt voor GroenLinks vormen de kosten van de inzameling. GroenLinks ziet de gemeente graag een transitie maken naar een systeem waarin de vervuiler betaalt. In 2007 stuurde Wethouder Giesberts de raad hierover een brief en beloofde de containerisatie van Utrecht, welke een belangrijke voorwaarde voor de introductie van diftar is, te versnellen. Kan de wethouder aangeven hoe het hier nu mee gesteld is.

GroenLinks wil deze raadsperiode de mogelijkheden bezien voor een systeem waarin de vervuiler betaalt. Een extra reden daarvoor is het feit dat eenpersoonshuishoudens momenteel onevenredig worden belast als het gaat om de gemeentelijke afvalstoffenheffing. Graag hoor ik van de wethouder hoe ze aankijkt tegen het feit dat de eenpersoonshuishoudens momenteel onevenredig belast worden.

Voorzitter,

Voordat ik afsluit wil ik nog één punt naar voren brengen. Wij missen in de nota aandacht voor de Gemeentelijke organisatie. Kan de wethouder duidelijk maken hoe deze zelf presteert als het gaat om bijvoorbeeld afvalscheiding. Geeft de gemeente het goede voorbeeld?

Tot slot,

De raad heeft in het verleden meerdere malen opmerkingen gemaakt over het feit dat zij haar kaderstellende rol serieuzer op dient te pakken. We praten hier over een kaderstellende nota, GroenLinks hoort graag van de andere fracties of ze deze mening delen en de hier te voeren discussie willen afsluiten in een gemeenteraadsvergadering.

Dwars was jarenlang een jongerenorganisatie, die niet alleen GroenLinks stemmers als leden had, maar ook jongeren die gerust PvdA, SP of D66 konden stemmen. Sommigen van hen schopten het zelfs tot bestuurslid. Hen afdoen als anarchistisch tuig en bommenleggers zoals Ten Cate in zijn column doet, is waarschijnlijk een mislukte poging om zijn stelling te onderbouwen dat er snel een nieuwe naam moet komen. Het doet in geen geval recht aan de realiteit. Dat gebrek aan historisch besef is wellicht een groter probleem voor Dwars dan de naam. Juist in deze tijden van culturele, economische en ecologische crises zijn er voldoende inhoudelijke zaken te bedenken om kritiek op te hebben. Of is inhoudelijke discussie tegenwoordig slechts voorbehouden aan grote zus GroenLinks? Door de focus op je eigen organisatie te leggen mis je kansen. Gelukkig zijn er binnen de Dwars nog voldoende mensen die er anders over denken. Ambitieuze jongeren die niet willen dat de jongerenorganisatie van GroenLinks getransformeerd wordt tot een tandenloze applausmachine zoals de SP en CDA jongeren zijn.

Het Dwars waar Diederik ten Cate kritiek op heeft, is de zelfde organisatie die een nieuwe generatie GroenLinks-ers heeft voortgebracht. Waarschijnlijk zullen na 9 juni enkele van hun een Tweede Kamerzetel gaan bezetten. Velen van hen zijn nu al actief in gemeenteraden en provinciale staten. Bij hen leidde de naamgeving, zelfs na een overstap naar de ‘echte politiek’, niet tot een identiteitscrisis. De naam luid sinds jaar en dag: ‘Dwars, GroenLinkse jongerenorganisatie’ en is onderdeel van de identiteit van de organisatie. Van een probleem rond herkenbaarheid of duidelijkheid kan dus geen sprake zijn. Een gezegde luid: ‘Gras groeit niet door aan de sprieten te trekken, maar door de wortels water te geven’. Wellicht kan Ten Cate zich beter richten op het versterken van de organisatie in plaats van zijn energie te steken in een naamswijziging.

Steven de Vries
Oud-voorzitter Dwars

Utrecht, stad van licht en steen. De wereld raast op stalen sporen, Door uw hoofd van grijs beton. Uw jaren slapen ondergronds En lopen uit tot groene varens In geheime binnentuinen.

Vandaag is onze raad bijeen. Voor nu ligt u in onze handen, Als een onvervangbaar instrument, Gun ons de wijsheid van uw bewoners: laat deze raad hun vragen horen. En hun ware spreekbuis zijn.

Hoogste toren, draag de hemel. Bruggen, breng ons tot elkaar. Lantaarns, verlicht onze gedachten. Aarde, bewaar wat is geweest. Water, stroom langs onze werven. Rede, stroom door onze geest.

Traiectum, Domstad, Utereg, Utca. Albiobiola – blijf ons omhelzen. Met warm-stenen-armen.

De laatste dagen krijg ik van veel mensen de vraag wat het verschil tussen GroenLinks, D66 en Leefbaar Utrecht is. Welnu, ik zal die vraag proberen te beantwoorden. Eerst zal ik mij richten op de overeenkomsten. D66 en Leefbaar Utrecht delen onze ambitie om de stad, dorpen en buurten duurzamer te maken. Wel is het natuurlijk zo dat GroenLinks wat dat betreft het meest ambitieus is. Wij willen de komende jaren fors investeren in meer geïsoleerde huizen, zonnepanelen, windmolens, energieteams en een verbetering van het openbaar vervoer. Het verschil is vooral te vinden in de sociale standpunten. Zo wil D66 nog verder bezuinigen op welzijnswerk. Dat zien wij als GroenLinks in deze economisch slechte tijden niet zitten, sterker nog wij willen juist investeren in welzijn. Een groot probleem in Utrecht zijn de wachtlijsten voor huurwoningen. Leefbaar Utrecht wil ‘Utrecht voor de Utrechters’ behouden en dus weinig doen aan het bestaande tekort aan woningen. GroenLinks maakt een andere keuze en kiest er bewust voor de bestaande woningvoorraad te renoveren, verbeteren en vergroten.

Hopelijk heb je nu voldoende informatie om woensdag 3 maart je stem te bepalen. Ik hoop natuurlijk van harte dat je voor mij kiest, Lijst 2: GroenLinks, nummer negen. Ga in ieder geval stemmen, én vergeet vooral je stemkaart en paspoort niet! De stembureaus zijn tot negen uur ’s avonds geopend. Veel succes!

Kijk vooral voor meer informatie op www.GroenLinksUtrecht.nl

Op initiatief van studentenvakbond USF is er een rapport geschreven over de toekomst van studentenhuisvesting in Utrecht. Hierin worden een aantal locaties in de stad genoemd waar campussen gebouwd kunnen worden. GroenLinks wil dat hier de komende jaren werk van gemaakt wordt. Ook moet de gemeente stimuleren dat leegstaande kantoren worden omgebouwd tot kamers voor studenten of starters.

Naast het aanpakken van de wachtlijsten moeten studenten beter beschermd worden tegen huisjesmelkers. GroenLinks heeft daarom gezorgd voor het aanstellen van huurteams. Zij helpen je om de verhuurder van je kamer te dwingen tot een lagere maandelijkse huurprijs.

VERBETER HET OPENBAAR VERVOER

Utrecht is steeds minder goed bereikbaar voor het autoverkeer. Sommige partijen willen dit oplossen door steeds meer en meer nieuwe wegen aan te leggen. GroenLinks ziet dit niet als oplossing en kiest voor bus, tram, trein en het verbeteren van fietsroutes. Zo moet het in de toekomst mogelijk zijn om de Uithof beter en comfortabeler te bereiken met een tram die bus 12 vervangt en snellere fietsroutes. Daarnaast willen we tramverbindingen aanleggen in alle windrichtingen van de stad.

UTRECHT; DUURZAME STAD VOL TALENT

Utrecht wil klimaat neutraal zijn in 2030. Door kennis, ervaring en talent in te zetten kunnen we dat samen met de Universiteit en Hogescholen regelen. Utrecht moet een proeftuin worden waar goede ideeën worden ingezet in de praktijk. Zo bieden we de stad slimme oplossingen, en Utrechtse studenten kansen en uitdagingen om te werken aan hun stad én eigen toekomst.

Meer informatie op www.groenlinksutrecht.nl

Diezelfde avond kwamen er enkele studenten langs, die geheel uit eigen beweging avondeten kwamen langs brengen. Ook werden er slaapzakken en slaapmatjes aangerukt. Blij omdat de bezetting was gelukt, teleurgesteld omdat er geen inhoudelijk resultaat was vielen we in slaap. Dinsdagochtend stonden we al vroeg op om vol goede moed een nieuwe dag van onderhandelingen in te gaan. Nadat we opnieuw in de ivoren toren van het bestuur mochten aanschuiven, waar ook voor de gelegenheid Rector Magnificus Hans Stoof aangeschoven was, konden we na afloop concluderen dat het bestuur slechts gul was met het presenteren van koekjes en dat de Rector Magnificus in het gesprek geen gebruik maakte van de unieke positie die hij kan bekleden. We vertrokken met slechts de minimale en obligate toezegging dat het College van Bestuur van mening is dat het afschaffen van de studiefinanciering niet mag leiden tot een verminderde toegankelijkheid van het Hoger Onderwijs. Daarnaast was ons maandag al beloof dat de bezetters, bij het achterwege blijven van schade, een vrije aftocht werd gegarandeerd.

Doordat de groep bezetters inmiddels tot ongeveer vijftig studenten was gegroeid, had ik de mogelijkheid om dinsdagavond het pand te verlaten aangezien ik woensdagochtend moest werken. Dinsdagavond schrok ik echter enorm toen het College van Bestuur in een e-mail sprak van een slotverklaring. Ze wensten geen millimeter toe te geven en braken de gesprekken af. Ondertussen bereidde men zich binnen voor op een dreigende ontruiming. Thuis voelde ik mij nogal een verrader omdat ik niet de mogelijkheid had om mijn medeactievoerders in deze moeilijke tijd te ondersteunen. Toch had ik geen andere keus dan woensdag aan het werk te gaan. Een ontruiming volgde niet. Die middag werd ik dan ook verrast dat er toch opnieuw onderhandeld werd. De –nieuwe- onderhandelaars hadden aangegeven dat alle bezetters bereid waren de ultieme consequentie, namelijk arrestatie, te aanvaarden. Het bestuur leek hier nogal van geschrokken, en wilde blijkbaar niet het pand door de ME laten ontruimen. Dat zou dan ook funest zijn voor de beeldvorming.

Door keihard onderhandelen kwam men toch dichterbij. Uiteindelijk kwam er een compromis op tafel. Niet al onze eisen zijn ingewilligd, maar het College van Bestuur bewoog toch een aardig eind in onze richting. Het Ublad verschijnt zeker nog tweemaal in haar oude vertrouwde papieren vorm, een besluit over een andere toekomst moet gedragen worden door hoofdredacteur, redactie en redactieraad. De redactie is en blijft tegen het stopzetten van het papieren Ublad dus volgens mij, betekent dit dat de universiteitskrant zich zal handhaven. De Uraad ziet hier op toe. Het College van Bestuur zal zich tegen het opheffen van de basisbeurs verzetten indien dit een verminderde toegankelijkheid van het Hoger Onderwijs zal betekenen en ook wanneer het geld dat hiermee verdiend wordt niet ten goede komt aan het Hoger Onderwijs zelf. Tot slot twee kleinere punten: de toekomst van de medezeggenschap binnen de universiteit zal de komende maanden besproken worden met medezeggenschapsorganen. Daarnaast krijgen alle bezetters een vrije uittocht en zal er geen vervolging tegen hen worden ingesteld.

Het belangrijkste wapenfeit van deze week is echter, dat studenten weer zelfvertrouwen hebben gekregen en zien dat actievoeren zin kan hebben. Dit voorjaar zal er besloten worden over mogelijke bezuinigingen in het (Hoger) Onderwijs, wanneer hier niet redelijk over de belangen van studenten wordt besloten voorspel ik meer acties in een massalere vorm. Niet voor de lol, maar om invloed uit te oefenen op onze eigen toekomst…

Tot op heden heeft het College van Bestuur amper gereageerd op onze eisen. Van onderhandelingen is dan ook amper sprake. De meest recente updates kan je vinden via mijn Twitter: www.twitter.com/stevendev