Steven de VriesGemeenteraadslid GroenLinks Utrecht

GroenLinks raadslid Steven de Vries heeft schriftelijke vragen aan het college gesteld over de geluidsoverlast die de Motorcrossclub op Lage Weide veroorzaakt. De Vries wil dat het college de omgevingsvergunning intrekt of aanpast. Al decennialang hebben omwonenden last van het geluid van crossmotoren.

“In de praktijk blijkt het vanwege onvoldoende harde juridische voorschriften lastig om op te treden tegen de overlast”, zegt De Vries. De gemeente kan overgaan tot het ambtshalve wijzigen van de omgevingsvergunning. Tot op heden heeft het college dit niet gedaan. De Vries: “Ik wil van wethouder De Rijk weten waarom dit nog niet is gebeurd en binnen welke termijn ze dit zal gaan doen.”

Uit informatie van de milieugroep Zuilen blijkt dat de Provincie Utrecht de klachten van bewoners als valide beschouwd. De Vries wil daarom ook weten of het college hiervan op de hoogte is en tot dezelfde conclusie komt.

1. Klopt het dat de Gemeente Utrecht nog niet overgegaan is tot het ambtshalve wijzigen van de omgevingsvergunning? Zo neen, waarom niet?
2. Deelt het College de zorgen van de GroenLinks fractie over de overlast voor de omgeving van de motorcrossclub?
3. Uit informatie van de Milieugroep Zuilen blijkt dat de Provincie Utrecht klachten van omwonenden over de motorcrossclub als valide beschouwt, is de Gemeente hier van op de hoogte?
4. Is de Gemeente Utrecht bereid de vergunning voor de motorcrossclub in te trekken of in een dergelijke mate in te perken dat de overlast voor omwonenden sterk vermindert en er een handhaafbare vergunning komt te liggen? Zo neen, waarom niet?
5. Wanneer de gemeente bereid is de vergunning ambtshalve te wijzigen, welke garantie biedt zij dat er dan wel een handhaafbare vergunning komt te liggen.
6. Wanneer de vergunning wordt gewijzigd, binnen welke termijn zal er een rechtsgeldige gewijzigde vergunning liggen?

GroenLinks Utrecht vindt dat er een zorgvuldig onderzoek moet komen naar de realisatie van windmolens op Lage Weide. Dat heeft woordvoerder en GroenLinks raadslid Steven de Vries vandaag in de gemeenteraadsvergadering gezegd. Bewoners maken zich zorgen over slagschaduw en geluidsoverlast.

De Vries: “Het plaatsen van windmolens op het industrieterrein kan, afhankelijk van de aantallen en de modellen, een belangrijke bijdrage leveren aan de productie van duurzame energie in onze stad. Daarnaast kan het een forse stap zijn in het behalen van onze energieambities. GroenLinks is dan ook enthousiast over de richting die het vorige college onder leiding van voormalig wethouder Ingrid de Bondt (VVD) met betrekking tot windenergie is ingeslagen. Het is echter wel belangrijk om zorgvuldig en onafhankelijk te onderzoeken wat de gevolgen voor omwonenden van Lage Weide zijn. De gemeenteraad kan dan te zijner tijd een afgewogen beslissing nemen over de daadwerkelijke plaatsing van windmolens.”

De VVD diende een motie in die oproept om de verder ontwikkeling van windenergie op Lage Weide per direct te staken. “Nu zomaar opeens nee zeggen, zonder gedegen en onafhankelijk onderzoek, is voor GroenLinks veel te kort door de bocht. We willen eerst precies weten wat het ons oplevert, maar ook wat de gevolgen voor de omgeving zullen zijn”, zegt De Vries.

GroenLinks strijdt al jaren tegen de al bestaande stank- en geluidsoverlast van bedrijventerrein Lage Weide. “Dat blijven we doen. We zullen aandacht blijven houden voor de reeds bestaande problemen. Maar vanzelfsprekend ook voor de potentiële overlast die windmolens op Lage Weide kunnen gaan veroorzaken”, verzekert De Vries. Alleen de VVD stemde voor, waarmee de motie werd verworpen.

De gemeenten krijgen steeds meer taken van het Rijk op hun bord. Jeugdzorg, sociale werkplaatsen, een deel van de AWBZ, vanaf 1 januari ligt het allemaal bij de gemeenten. Maar zijn zij daar wel klaar voor? EenVandaag deed samen met de vereniging van raadsleden Raadslid.Nu onderzoek onder meer dan 1800 raadsleden.

Gemeenteraadsleden voorspellen grote financiële problemen voor hun eigen gemeente het komende jaar. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 1800 gemeenteraadsleden. Een ruime meerderheid (69 procent) verwacht dat hun gemeente de extra taken die dit kabinet per 2012 overhevelt niet aankan.

Een kwart van de geraadpleegde gemeenteraadsleden geeft aan dat hun eigen gemeente op dit moment al in financiële moeilijkheden verkeert. Zes op de tien verwachten dat de positie van hun gemeente het komende jaar verder verslechtert.

Het kabinet draagt in 2012 veel taken over aan gemeenten, zoals jeugdzorg, de AWBZ en sociale werkvoorziening. Raadsleden hebben in principe geen probleem met deze decentralisatie: 73 procent vindt het zelfs een goede zaak. Maar de manier waarop het kabinet het doorvoert stuit op grote weerstand: 65 procent vindt het tempo veel te hoog en 77 procent van de raadsleden stelt dat het Rijk bezuinigingen teveel doorschuift naar de gemeenten: “Dit beleid zet ons onder zware financiële druk.

Het Rijk dumpt haar bezuinigingsproblemen bij de gemeenten. Voor velen van ons zal de kwaliteit van voorzieningen noodgedwongen gaan afnemen. Dat gaat leiden tot schrijnende gevallen!”, schrijft een deelnemend raadslid.

Raadsleden verwachten dat hun gemeente de bezuinigingen gaat oplossen door subsidies te verlagen of in te trekken (88 procent), door minder werk uit te besteden (84 procent), door bestaande plannen op de lange baan te schuiven (80 procent) en door de OZB te verhogen (41 procent).

Het onderzoek is gehouden in samenwerking met de vereniging van Nederlandse raadsleden, Raadslid.Nu. “Deze uitslag moet voor het Rijk een signaal zijn,” reageert bestuurslid Hanneke Balk. “Decentralisatie is prima, maar wel met voldoende geld en met beleidsvrijheid. Want alleen als er ruimte is voor echte gemeentelijke maatwerk en voldoende voorbereidingstijd kunnen we onze inwoners iets goeds bieden.”

Over het onderzoek:
Het onderzoek is gehouden van vrijdag 4 november tot en met donderdag 10 november onder 1850 gemeenteraadsleden in Nederland.
(bron: http://www.eenvandaag.nl/politiek/39022/gemeenten_krijgen_extra_taken) 

De komende jaren worden in de verschillende wijken van de stad plannen gemaakt voor vergroening. Ter gelegenheid hiervan fietste GroenLinks Utrecht met belangstellenden door de wijk. RTV Utrecht’s U in de Wijk Zuilen besteedde er in onderstaand filmpje op een leuke manier aandacht aan. Met in de hoofdrollen: Wijkraadvoorzitter Gerard van Wakeren en mijzelf. 

U in de Wijk Zuilen: Wijkgroenplannen

Ze staan landelijk op slechts elf zetels in de peilingen en hebben slechts 21 zetels in de Tweede Kamer. In de Gemeenteraden van de grote steden spelen ze al jaren slechts een marginale rol. Tijd dus voor een afscheid van het CDA. De meeste kiezers hebben dat al jaren geleden gedaan. Als lid van een concurrerende partij zou ik daar opgetogen over moeten zijn. Toch vind ik het ergens jammer. Misschien is het nostalgie. Misschien zit er meer achter. Wat ik met het CDA heb? Politiek gezien helemaal niets. Ik zou, bij wijze van spreken, nog liever op de VVD stemmen. Ook rechts, alleen een klein stukje oprechter.

Toch gaan christendemocraten mij na aan het hart. Ik maak mij dan ook zorgen. Allereerst is daar de familiale band. Ik kom uit een typische CDA familie. Beide opa’s waren wethouders voor (voorgangers van) deze partij. Er gaat geen verjaardagsfeest of familieweekend voorbij of we bediscussiëren politiek, kerk en maatschappij. Door de jaren heen ging ook steeds meer de koers van De Partij ter discussie staan. Na het vertrek van Lubbers ontstond de onvrede en de irritatie. Balkenende zorgde in eerste instantie voor een opleving, maar vergrote uiteindelijk het ongemak. Ondertussen denk ik dat alleen nog mijn oma trouw CDA stemt. De rest heeft politiek asiel gezocht bij (meestal) GroenLinks of ChristenUnie. Sommigen bleven zweven.

Ik zal het CDA niet alleen missen vanuit een vreemd soort nostalgie. Het kapot gaan van de christendemocratie betekent ook het failliet van de (traditionele) middenpartijen. Al kun je zeggen dat dit al langer het geval is en het CDA al minstens tien jaar geleden het politieke midden heeft verlaten. Overigens zonder dat een groot deel van het trouwe partijkader dit door heeft gehad. Zelfkritiek is nooit het sterkste punt geweest van de christendemocratie. Het einde van de traditionele middenpartijen staat symbool voor de verdere polarisatie in ons land. Dat is jammer. Ik wil een samenleving die ontspannen is en relaxt. Noemt het maar de kracht van zacht (gejat van Yvon Jaspers).

Toch ga ik ook inhoudelijk een deel van het CDA missen. Om mijn inhoudelijke klik te vinden, moet ik echter wel diep graven. Eigenlijk zo diep dat ik nog voor de oprichting van de partij uitkom. Een aantal citaten:

“Het evangelie geeft geen rechtstreekse richtlijnen voor het politieke handelen, maar het geeft wel richtlijnen voor het rechtstreekse politieke handelen, en soms wel degelijk heel concreet. Leest u er Mattheüs 25 maar eens op na: hongerigen voeden, dorstigen te drinken geven, vreemdelingen huisvesten, naakten kleden, zieken en gevangenen bezoeken. Maar dan moeten wij dan wel nú vandaag toepassen. Intussen zijn wij 2000 jaar verder, en kijk eens om u heen!”

“De hongerigen worden niet gevoed; zij sterven als ratten langs de wegen van hun uitgedroogde landen. En als wij 1 procent van ons nationaal inkomen voor ontwikkelingssamenwerking uitgeven, hebben wij meer zorgen over de vraag of die ene procent wel goed wordt besteed, dan over de vraag of die 99 procent die wij voor onszelf reserveren wel goed wordt besteed. De dorstigen worden niet gelaafd. Zij worden aan hun lot overgelaten. En als wij ons aan ons televisietoestel volzuigen met het vergif van de consumptiereclame, dan zit ons de verhoging van de alcoholaccijns meer dwars dan de ellende van de dorstigen in de wereld. En de vreemdelingen worden niet gehuisvest. Zij worden gediscrimineerd en uitgewezen. En wij laten ze uitwijzen, tenzij we ze nodig hebben om het werk te doen waaraan geen Nederlander ondanks honderdduizenden werklozen zijn handen vuil wenst te maken. De naakten worden niet gekleed. Zij worden uitgestoten. En de gevangenen wórden niet bezocht. Zij worden gemarteld.”

Citaten uit een toespraak van Willem Aantjes, één van de founding fathers van het CDA uit 1975. Later zou er naar deze speech verwezen worden als ‘de Bergrede van Aantjes’, refererend aan de Bergrede van Jezus (Mattheüs 25). Woorden waarin, zelfs ik als humanist, mijn inspiratie kan vinden. Later werd overigens besloten dat het CDA haar beginselen zou vinden in een politiek programma en niet in de Bijbel. Natuurlijk, mooie woorden hoort men nog steeds bij het CDA. Ook op het congres van afgelopen zaterdag (29 oktober 2011) van bijvoorbeeld Jacobine Geel. Overigens blijkt zij (Pauw en Witteman, 31 oktober 2011) helemaal geen lid te zijn van de partij. Maar de kern is nu juist dat Aantjes stelt dat het niet gaat om woorden maar: “ook in het praktisch beleid als maatstaf en zelfs als voornaamste en laatste maatstaf zal functioneren, en waar je in die zin ook elkaar op tot de orde mag roepen.” Willem Aantjes leeft trouwens nog steeds. Maar stemt inmiddels, op hoogbejaarde leeftijd, geen CDA meer. Groot gelijk heeft ‘ie…

Ondertussen laat ik mij inspireren door een deel van zijn woorden. Ik wil spreken “voor wie geen stem hebben; die handelt voor wie geen handen hebben; die een weg baant voor wie geen voeten hebben; die helpt wie geen helper hebben.” Ik neem de citaten in bruikleen. Voor het CDA heb ik tot slot nog één citaat over: “Zo uniek, zo exclusief is het evangelie. En zó is het een richtsnoer voor het politieke handelen. Als dat niet herkenbaar is in een christendemocratische politiek, verdient het die naam niet.”

Integrale tekst W. Aantjes op 23-8-1975:
“Waarom zijn wij hier en waarom sta en spreek ik hier? Daar is maar één reden voor: als een getuigenis dat wij bij elkaar behoren en ook bij elkaar willen behoren.

Niet om de ogen te sluiten voor de werkelijkheid, maar om blijk te geven van onze wil om ondanks die werkelijkheid tot elkaar te komen en bij elkaar te blijven. Het CDA wil een appèl zijn op ons volk. Vandaag op onze struikelende weg van wenselijkheid naar werkelijkheid is het allereerst een appèl op elkaar en op onszelf.

Ik hoop dat we het vandaag niet zoeken in subtiele formuleringen en interpretaties, maar zullen discussiëren over de achterliggende zaken zelf. Het gaat er niet om dat wij weleens zullen uitmaken wie er christen is en wie niet. Dat is en blijft voor ieders eigen verantwoordelijkheid en geweten. Het zijn karikaturen die de discussie bederven. Waar het om gaat, is dat het aanvaarden van het evangelie als richtsnoer geen vrijblijvende zaak kan en mag zijn. Daar is het evangelie te kostbaar en unie voor. Zwaarder referentiekader dan het evangelie is er niet. De vraag is niet, hoe goed christen iemand is, maar hoe serieus hij het principiële uitgangspunt van de door hem vertegenwoordigde politieke richting neemt voor zijn politieke activiteiten; in hoeverre het beginsel niet alleen op papier geldt, maar ook in het praktisch beleid als maatstaf en zelfs als voornaamste en laatste maatstaf zal functioneren, en waar je in die zin ook elkaar op tot de orde mag roepen. Niet als een last, maar als een bevrijding. Niet omdat je je aan het evangelie moet houden, maar omdat je ook (en zelfs) in de politiek mag wandelen aan de hand van Gods geboden en geloften.

Het evangelie geeft geen rechtstreekse richtlijnen voor het politieke handelen, maar het geeft wel richtlijnen voor het rechtstreekse politieke handelen, en soms wel degelijk heel concreet. Leest u er Mattheüs 25 maar eens op na: hongerigen voeden, dorstigen te drinken geven, vreemdelingen huisvesten, naakten kleden, zieken en gevangenen bezoeken.
Maar dan moeten wij dan wel nú vandaag toepassen. Intussen zijn wij 2000 jaar verder, en kijk eens om u heen!

De hongerigen worden niet gevoed; zij sterven als ratten langs de wegen van hun uitgedroogde landen. En als wij 1 procent van ons nationaal inkomen voor ontwikkelingssamenwerking uitgeven, hebben wij meer zorgen over de vraag of die ene procent wel goed wordt besteed, dan over de vraag of die 99 procent die wij voor onszelf reserveren wel goed wordt besteed.
De dorstigen worden niet gelaafd. Zij worden aan hun lot overgelaten. En als wij ons aan ons televisietoestel volzuigen met het vergif van de consumptiereclame, dan zit ons de verhoging van de alcoholaccijns meer dwars dan de ellende van de dorstigen in de wereld.
En de vreemdelingen worden niet gehuisvest. Zij worden gediscrimineerd en uitgewezen. En wij laten ze uitwijzen, tenzij we ze nodig hebben om het werk te doen waaraan geen Nederlander ondanks honderdduizenden werklozen zijn handen vuil wenst te maken.
De naakten worden niet gekleed. Zij worden uitgestoten.
En de gevangenen wórden niet bezocht. Zij worden gemarteld. En wij vinden dat wij al heel wat doen – ik spreek over mezelf – als wij een kaart van Amnesty International als kerstgroet rondzenden in plaats van een zoete afbeelding van de herdertjes in Efratha’s velden.

Geen plaats voor christelijke politiek?
De wereld hunkert naar christelijke politiek!

Een politiek, die spreekt voor wie geen stem hebben; die handelt voor wie geen handen hebben; die een weg baant voor wie geen voeten hebben; die helpt wie geen helper hebben.
Kunnen wij dan wel iets doen? Staan wij dan niet machteloos tegenover al deze geweldige noden? Ik weet dat het vooral in het gezelschap van vele antirevolutionairen en christelijk-historischen niet zonder risico’s is de naam van Dorothee Sölle te noemen. Maar waarom zouden wij haar alleen onder het theologische ontleedmes leggen, en niet ook horen de klacht en aanklacht van een mens die niet los kan komen van Christus, maar steeds weer vastloopt op de christenen? In haar gedicht over het overwinnen van de machteloosheid springen als een bevrijding plotseling de woorden naar voren:

Bij ons heeft al eens iemand brood verdeeld
dat genoeg was
voor allen
Bij ons is al eens
iemand opgestaan
uit de doden

Zo uniek, zo exclusief is het evangelie. En zó is het een richtsnoer voor het politieke handelen. Als dat niet herkenbaar is in een christen-democratische politiek, verdient het die naam niet.
Christelijke politiek wordt gekenmerkt door verantwoordelijkheid, dat wil zeggen dat je er weet van hebt verantwoording te moeten afleggen, antwoord te moeten geven. De eerste vraag, die aan een mens gesteld werd, luidde: “Adam, waar ben je?” Dat is de vraag die ons gehele leven begeleidt, ook in de politiek, bij iedere beslissing telkens weer: mens, waar ben je? Waar sta je in de problemen van de wereld? Aan welke kant sta je?
Die eerste vraag zal ook de laatste vraag zijn die ons zal worden gesteld en hij zal niet luiden: “Hoe goed heb je verdiend?” – dat is de vraag die ons hier in de politiek te veel bezighoudt – maar: “Hoe goed heb je gediend?” Het antwoord op de vraag die dan gesteld wordt, wordt hier gegeven.
Vanuit dat besef politiek te handelen, daarin wordt christelijke politiek herkenbaar. Daarin nemen wij elkaar niet de maat. Daar lichten wij elkaar niet op door. Daar spreken wij elkaar wel op aan. Daar roepen wij elkaar wel mee tot de orde. Daar binden wij elkaar wel aan – en dat moet dan helaas wel formeel worden vastgelegd.
Dat is ons richtsnoer. En wie het voorrecht te beurt valt – want dat is het – als vertegenwoordiger van deze richting op verantwoordelijke posten tot politiek handelen te worden geroepen, wordt voor dat politieke handelen geacht daarmee in te stemmen. Het Christen-Democratisch Appèl zal zó zijn, wil het werkelijk christen-democratisch zijn.”

De Gemeente is de afgelopen maand begonnen met het herstellen van de originele structuur van Zocherplantsoen aan het Lucasbolwerk. Zoals in het collegeprogramma is afgesproken, verdwijnen de 35 parkeerplaatsen voor betaald parkeren. Daarvoor in de plaats komt er een groenstrook met Lindebomen. Het gaat om werkzaamheden die al lang op het verlanglijstje van GroenLinks en veel buurtbewoners stonden. Door het verwijderen van een aantal parkeerplekken ontstaat er meer ruimte voor het groen en wordt een deel van dit Rijksmonument in ere hersteld.

Maar er verandert nog meer. Het asfalt op de rijbaan wordt vervangen door klinkers en de fietsparkeerplekken worden uitgebreid. Bij de herinrichting van het Lucasbolwerk worden de ‘nietjes’ vervangen door zogenaamde hoog/laag fietsenrekken. Hierdoor ontstaan in ieder geval 78, en mogelijk 102 extra fietsparkeerplekken. De drie invalidenparkeerplaatsen nabij het milieupunt blijven bestaan.

GroenLinks is enthousiast over de plannen. Het herinrichtingsplan is besproken met omwonenden en ondernemers aan het Lucasbolwerk, de Wittevrouwenstraat en de Nobelstraat. Daarnaast is er in het voortraject overleg gevoerd met andere belanghebbenden, zoals de Stichting Lepelenburg en de Klankbordgroep Zocherpark. Een grote meerderheid van belanghebbenden kan zich dan ook vinden in onze herinrichtingsplannen.

De fractie van GroenLinks wil van het college duidelijkheid over de duurzaamheid en de energieprestaties van nieuwe gebouwen in het stationsgebied. Raadslid Steven de Vries heeft hierover schriftelijke vragen aan het college gesteld. “Van het nieuwe stadskantoor is bekend dat het energieneutraal moet gaan worden, maar van andere gebouwen in het stationsgebied is dat nog behoorlijk onduidelijk”, zegt De Vries.

De nieuwe bebouwing vormt een onderdeel van het grote stedenbouwkundig project stationsgebied dat als doel heeft om het stationsgebied van Utrecht veiliger en leefbaarder te maken en de groei van de stad te kunnen weerstaan. Het uiteindelijke doel is om een nieuw centrum te maken door het stationsgebied en de binnenstad van Utrecht. De gebouwen die in het gebied verrijzen of verbouwd worden blijven voor een lange tijd staan. De duurzaamheid en de energieprestaties zijn daarom van groot belang.

De Vries wil, naast de gebruikte normen voor de energieprestatie, weten in hoeverre het mogelijk is om tot een integrale aanpak te komen van de duurzaamheid in het stationsgebied, bijvoorbeeld door het op grote schaal toepassen van koude- en warmteopslag. Op de plaats van het huidige streekbusstation zou een energieneutraal en zelfs en energieleverend gebouw worden neergezet. Door het wijzigen van de plannen voor de fietsenstalling, is ook dit onzeker geworden. De Vries wil weten of het college nog andere mogelijkheden ziet voor een dergelijk icoon van duurzaamheid. Ook wil GroenLinks een overzicht van zaken als materiaalgebruik en klimaatadaptatie in de gebouwen.

Lees hieronder de vragen aan het college:

1. Is duurzaamheid en energieprestatie een belangrijk thema als het gaat om de bebouwing in het stationsgebied en hoe komt dat tot uiting?
2. Wordt het nieuwe stadskantoor daadwerkelijk energieneutraal in haar verbruik? Zo ja, waar bestaan de maatregelen uit en wat leveren ze op? Zo neen, waarom niet?
3. Welke normen voor de energieprestatie gelden nu bij de bouw
   in het stationsgebied? Is het mogelijk om de energieprestaties van
   andere te bouwen of verbouwen gebouwen inzichtelijk te maken? Graag
   ontvangen wij hier een overzicht van.
4. Worden de meest recente of gedateerde normen voor de energieprestatie in het stationsgebied gehanteerd?
5. Het is inmiddels bekend dat het nieuwe Centraal Station perronkappen krijgt met daarin zonnecellen verwerkt. Ziet het College mogelijkheden om in overleg met ProRail en NSpoort te kijken naar meer kansen voor een duurzame bouw?
6. Op de plaats van het huidige streekbusstation zou een energieneutraal en mogelijk zelfs energieleverend gebouw komen. Door het wijzigen van de plannen voor de fietsenstalling lijkt dit onzeker geworden. Zijn er mogelijke andere locaties voor een dergelijk icoon van duurzaamheid?
7. In hoeverre is het mogelijk om tot een integrale aanpak te komen van de duurzaamheid van het stationsgebied, waarbij bijvoorbeeld op grote schaal warmte/ koude opslag toegepast wordt? In hoeverre speelt de bouw van de bio-wasmachine hierbij een rol?
8. In hoeverre wordt er in het stationsgebied andere kansen voor duurzaamheid benut (zoals materiaalgebruik, klimaatadaptatie etc)? Graag ontvangen wij hier een overzicht van.
9. In hoeverre wordt in het stationsgebied ingezet op duurzaam vervoer (en verminderen van het autogebruik) bij nieuwbouw, wat betekent dit voor bijvoorbeeld de parkeernorm en de bouw van parkeergarages?

Dinsdag 4 oktober 2011
GroenLinks en de SP hebben het college vragen gesteld over het verlenen van vergunningen aan circussen die gebruik maken van wilde en exotische dieren. Volgens de fracties past dergelijk dierenleed niet in een diervriendelijke stad als Utrecht. GroenLinks raadslid Steven de Vries: “Wilde dieren lijden enorm onder de gekunstelde leefomgeving van het circus. Ruimtegebrek, verveling en gebrek aan beweging tasten het welzijn van deze dieren ernstig aan.”

De Vries gaat verder: “Dat is onethisch en buitengewoon onwenselijk. Zeker als er alternatieven zijn. In andere steden geldt een voorkeursbeleid bij het verstrekken van vergunningen.” Circussen zonder wilde dieren krijgen voorrang in Groningen, Eindhoven, Amsterdam en Heemskerk. GroenLinks en de SP willen van het college dan ook weten of men met dit beleid bekend is en of het iets voor Utrecht is.

De partijen zijn niet tegen de komst van circussen naar Utrecht. Circussen kunnen een vorm van vermaak zijn voor jong en oud. Een goed voorbeeld hiervan is circus CASCADE!, het kerstcircus zonder dieren van Stadsschouwburg Utrecht. “Het primaire doel van circussen is het vermaken van publiek, helaas niet het waarborgen van dierenwelzijn. Het circusleven staat te ver van het natuurlijke leven van dieren af. De dieren worden er gereduceerd tot objecten ter vermaak. Wilde dieren die gedwongen worden om kunstjes te doen vormen een inbreuk op de goede zeden”, vindt SP raadslid Nicole van Gemert.

Uit verschillende wetenschappelijke publicaties, adviezen van betrokken dierenbeschermingsorganisaties en uit recente wetenschappelijke onderzoeken in opdracht van het Ministerie van EL&I (Voormalig LNV) blijkt dat dierenwelzijn voor wilde dieren in het circus ernstig te kort schiet. Uit een in 2009 gepubliceerd onderzoek van de Universiteit Wageningen, “Welzijn van dieren in reizende circussen in Nederland” (http://edepot.wur.nl/51316), blijkt onomstotelijk dat exotische dieren die in een circus verblijven, lijden. Oorzaken hiervoor zijn gelegen in de onmogelijkheid om natuurlijk gedrag te vertonen en door verveling, gebrek aan beweging, ruimtegebrek en door de frequente, langdurige transportsituaties. Daarnaast toont het onderzoek van de Universiteit Wageningen in samenwerking met de Rijksuniversiteit Groningen “De intrinsieke waarden van dieren in performance-praktijken” (PDF) aan dat de intrinsieke waarde van wilde dieren in circussen wordt aangetast. Het onderzoek stelt dat het houden van wilde dieren in circussen uit ethisch oogpunt ongewenst is, in principe verboden zou moeten worden, en de dieren in een meer aangepaste omgeving geplaatst zouden moeten worden als deze voor handen is. 

Dinsdag 13 september 2011
GroenLinks raadslid Steven de Vries heeft begin juli vragen gesteld over de waterkwaliteit in Utrecht. Hij wilde van het college weten hoe het met het onderhoud van de Utrechtse watergang in het Merwedekanaal is gesteld. Doordat er al jarenlang niet gebaggerd is, raken bij golfslag vanuit het Amsterdam Rijnkanaal woonboten en arken regelmatig de grond met beschadigingen tot gevolg.

Lees hieronder de vragen van GroenLinks raadslid Steven de Vries:

1. Deelt het College de zorgen van GroenLinks over het onderhoud aan de kunstwerken en de watergang? Zo neen, waarom niet?
   Over het beheer en onderhoud van kunstwerken waarvoor een andere overheidsorganisatie verantwoordelijk is zijn wij terughoudend in het openbaar uiten van een opinie.
2. Wat is uw oordeel over de ecologische waterkwaliteit?
   Het beheer van de waterkwaliteit van het Merwedekanaal valt onder resp. Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden (HDSR) (tussen de sluizen) en Rijkswaterstaat (RWS) (buiten de sluizen). De waterkwaliteitsbeheerders geven op grond van hun metingen aan dat de chemische waterkwaliteit van het Merwedekanaal redelijk goed is te noemen maar dat de ecologische waterkwaliteit matig is. Het laatste wordt mede veroorzaakt door inrichting en gebruik van het kanaal voor scheepvaart waardoor er geen oevers zijn en weinig vegetatie in het kanaal voorkomt. Wel voldoet de waterkwaliteit aan de norm (nl. de Europese Kaderrichtlijn Water).
3. Klopt het bericht dat de maatregelen: aanleg natuurvriendelijke oevers, invoeren omgekeerd traditioneel peilbeheer, de ontwikkeling van paaiplaatsen, het aanbrengen vooroeververdediging, het baggeren of verdiepen, het voorkomen van bladval en het uitvoeren van actief vegetatie- en waterkwaliteitsbeheer op de planning staan? Zo ja, voor wanneer is de uitvoering gepland?
   Dit bericht is ons m.b.t. het Merwedekanaal niet bekend; het is mogelijk dat deze onderwerpen in de gezamenlijk met RWS en HDSR op te stellen toekomstige wijkwaterplannen wel aan de orde komen. Overigens is de damwand eigendom van Rijkswaterstaat en ook het baggeren valt onder deze organisatie.
4. Klopt het bericht dat Rijkswaterstaat, de beheerder van de watergang, geen onderhoud meer pleegt omdat hier hun prioriteit niet ligt? Zo neen, wat is de reden?
   RWS geeft aan dat middels een landelijke prioritering beheerbudgetten worden toegekend. Deze toedeling is mede afhankelijk van de categorie vaarweg. Een hoofdvaarweg als het Amsterdam-Rijnkanaal krijgt qua beheer- en onderhoudsbudget prioriteit. De overige vaarwegen als het Merwedekanaal worden periodiek gecontroleerd. Mocht hiertoe aanleiding zijn dan worden de noodzakeijke maatregelen getroffen, aldus RWS.
5. Welke inspanningen heeft u de afgelopen jaren geleverd om Rijkswaterstaat aan te zetten haar verplichtingen na te komen?
   Tot 2008 is met RWS overlegd over de overdracht van secundaire watergangen aan de gemeente Utrecht (zgn.”Brokx-Nat”). Wegens gebrek aan financiële middelen en het stellen van andere prioriteiten door RWS bleek dit overleg niet langer perspectiefvol.
   In de reguliere inspecties vanuit onze verantwoordelijkheid als wegbeheerder van de bruggen in gemeenteeigendom, worden ook de bruggen in eigendom van RWS geïnspecteerd, van de resultaten hiervan wordt melding gedaan aan RWS. Op grond hiervan is een tijdelijke brug over de bestaande brug aan de Kanaalweg gelegd om de belasting van de constructie op te vangen.
6. Klopt het dat er al enkele malen afmeerpalen zijn afgebroken?
   Het is ons bekend uit een opnamerapport naar aanleiding van een bewonersmelding dat de staat van onderhoud van de afmeerpalen van RWS niet optimaal is, niet bekend is of er ook afmeerpalen zijn afgebroken.
7. Bent u er mee bekend dat, doordat er al jarenlang niet gebaggerd is, bij golfslag vanuit het Amsterdam Rijnkanaal de woonboten en arken regelmatig de grond raken met beschadigingen tot gevolg?
   Het is ons bekend dat er langere tijd niet is gebaggerd, het is ons echter niet bekend of en in hoeverre er hierdoor beschadigingen aan woonboten zijn opgetreden. RWS geeft in haar reactie op uw vragen aan dat het aanbrengen van afmeervoorzieningen en het baggeren onder de woonboten valt onder de eigen verantwoordelijkheid van de eigenaren/bewoners van de woonboten.Volgens RWS is dit zo vastgelegd in de ligplaatsvergunningen die zijn verleend voor het afmeren van de woonboten.
8. Is er de afgelopen jaren onderhoud gepleegd aan de kunstwerken (waaronder de bruggen, de sluizen en afmeerpalen) en kaden?
   Voor zover het eigendommen van de gemeente Utrecht betreft is de afgelopen jaren aan deze zaken onderhoud gepleegd, onder meer is de Spinozabrug opgeknapt, is schilderwerk aan de Balijebrug uitgevoerd en is in 2012 de aanpak gepland van de bewegende onderdelen van de Socratesbrug.
   RWS heeft kenbaar gemaakt in 2012 te starten met werkzaamheden aan de Muntsluis, Zuidersluis, Noordersluis, Kanaalweg, sluis tussen Merwedekanaal en Leidsche Rijn en de sluis bij de Vleutense Wetering.
9. Wat is uw oordeel, gezien het voorgaande, over de veiligheid voor zowel bewoners als andere gebruikers van het kanaal en haar kunstwerken?
   Wij willen enige terughoudenheid betrachten in het publiekelijk oordelen over het beheer en onderhoud van kunstwerken door een andere overheid...

Vrijdag 19 augustus 2011
Panden in gemeentelijk bezit moeten, waar mogelijk, omgebouwd worden om het probleem van studentenhuisvesting op korte termijn op te lossen. Dat zegt GroenLinks raadslid Steven de Vries. Vorige week bleek uit de Studenten Woonmonitor 2011 dat de vraag naar studentenwoningen in de laatste vier jaar is verdubbeld. De gemiddelde wachttijd voor een kamer bedraagt inmiddels 21 maanden.

“Een onaanvaardbaar record”, zegt De Vries. De fractie van GroenLinks onderzoekt momenteel welke panden in aanmerking komen voor de korte termijn oplossing. “Ik denk aan een gebouwen of kantoorpanden als de Neudeflat en Ravellaan. Daar zitten nu ambtenaren in die volgens de huidige planning eind 2012 naar het nieuwe stadskantoor verhuizen. Wellicht is het mogelijk om het pand daarna voor bewoning geschikt te maken. Dat kan zelfs redelijk goedkoop als je studenten zelf laat meeklussen.”

In totaal heeft de gemeente zo’n zevenhonderd panden in bezit. Veel daarvan hebben een duidelijke bestemming en worden verhuurd of verkocht. De Vries: “Het levert de gemeente natuurlijk geld op als panden worden verkocht aan een particuliere partij. Maar het kost de gemeente en de lokale economie geld als studenten zich niet meer in Utrecht kunnen vestigen. Investeren in studentenhuisvesting is voor een stad als Utrecht echt noodzakelijk. We bouwen hier in Utrecht al particuliere kantoorpanden om. Met panden die de gemeente zelf in bezit heeft moet dat ook kunnen.”

In september zal Steven de Vries tijdens de commissiebehandeling van de Studenten Woonmonitor het college vragen dit verder te onderzoeken.