Al twee dagen zit ik achterin de plenaire zaal van de Tweede Kamer. Het is begrotingstijd en deze week spreken de parlementariërs over de begroting van het ministerie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Met een gek gevoel zit ik in de zaal, niet omdat de minister nu opeens wel enthousiast reageert op de GroenLinks voorstellen. Het gekke gevoel wordt ook niet veroorzaakt door Dion Graus (PVV) met zijn onnavolgbare pleidooien en vreemde retoriek. Dat zijn we wel gewend. Nee, dat rare gevoel wordt veroorzaakt door mij zelf. Dit is namelijk (voorlopig) de laatste begroting LNV waar ik aan bijgedragen heb als beleidsmedewerker van de GroenLinks Tweede Kamerfractie.
Nog twee weken en dan zit mijn tijd er op in de Tweede Kamer. Twee en half jaar werkte ik er als beleidsmedewerker. Eerst voor Wijnand Duyvendak en Ineke van Gent. Later voor Tofik Dibi en Kees Vendrik. Soms met veel stress, vaak enorm gezellig. Ik ga het missen, vooral de collega’s, maar het is ook tijd voor iets nieuws. Afgelopen zomer nam ik het besluit: tijd voor wat nieuws. Maar hoe dichter het einde nabij komt, hoe ongemakkelijker het gevoel. Zeker ik krijg tijd voor wat nieuws. Het afronden van de studie, freelance discussieleider en, bij een goede verkiezingsuitslag in maart, het raadslidmaatschap. Ik ga mij vast niet vervelen…
Die verkiezingen moéten ons gewoon 9 zetels geven want jij moet in die Utrechtse raad. Dan hebben we echt een superteam!