“Nog steeds ben ik ontzettend trots op Steven. Vorige week woensdag werd vastgesteld dat hij plaats 9 op de lijst van de gemeenteraad krijgt. Dit is natuurlijk heel erg goed, maar stiekem waren we allebei een beetje teleurgesteld. Ik had niet alleen gehoopt, maar ook verwacht dat Steven een hogere plek op de lijst zou bemachtigen. Na alle lovende woorden over zijn groene kwaliteiten en ervaring in de politiek en het feit dat hij jong en student is, had ik verwacht dat hij zekersteweten bij de eerste 8 zou komen (Groenlinks heeft op dit moment 8 zetels in Utrecht).
Helaas waren andere (vast ook heel goede) kandidaten net iets populairder tijdens de stemming van de ledenvergadering. Gelukkig is Steven “een goede verliezer” en ik weet dan ook zeker dat hij zich de komende maanden keihard gaat inzetten om 9, of zelfs 10 GroenLinks-zetels binnen te halen.
En sowieso moet iedereen natuurlijk op hem stemmen op 3 maart!”
Schrijft mijn vriendin Frederieke op haar weblog. Zelf kon ik tot nu toe niet onder woorden brengen wat mijn mening is over mijn negende plek op de lijst van GroenLinks Utrecht. Ik wist het ook eigenlijk niet. Ronduit teleurgesteld was ik donderdag, ‘the day after’ de ledenvergadering van GroenLinks. Voor de ledenvergadering hoopte ik nog op een plek bij de eerste vijf. Maar woensdagavond kon ik slechts opgelucht adem halen toen plek negen ternauwernood bleek veilig gesteld. Ik hou zelf niet van mensen die slecht tegen hun verlies kunnen, toen ik vrijdag ochtend voor de spiegel stond besloot ik dan ook om mijn teleurstelling om te zetten in energie.
Energie die ik nodig heb. Beter gezegd, die wij nodig hebben. In Utrecht lonkt een prachtig perspectief. GroenLinks maakt kans de grootste partij van de stad te worden. Lonkende perspectieven zijn leuk voor even, maar moeten snel omgezet worden in realiteit. Daar heb ik zin in! Die campagne mag van mij wel beginnen. Ik wil nog steeds het groenste raadslid van Utrecht worden én het kan nog steeds. Daar ben ik zeker van! Maar eerst past een felicitatie aan alle fantastische collega’s op de lijst. We gaan er voor, want Groen Werkt!
Er komt geen nieuwe snelweg door Leidsche Rijn, Amelisweerd of bij Haarzuilens. Dat is meteen ook het enige goede nieuws dat uit de hoge hoed van minister Eurlings (verkeer) is gekomen. Het is slechts een schamele troost nu is gebleken dat alle bestaande snelwegen verbreed worden. Ten zuiden van de stad wordt de A12 verbreed. Ten oosten en noord-oosten van de stad krijgt de A27 door Amelisweerd een forse ingreep en moet binnen tien jaar verbreed worden tot zeven rijstroken in beide rijrichtingen. Ten noorden van de stad wordt de N230 tot een volwaardige snelweg gemaakt met ongelijkvloerse kruisingen en een maximale snelheid van 100 kilometer per uur. De A2 ten westen van de stad is de afgelopen jaren al fors op de schop genomen en wordt met rust gelaten, voor nu.
Het is een bittere pil die de inwoners van onze stad moeten slikken. Vooral voor de wijken Lunetten en Overvecht pakken de plannen slecht uit. Geluidsoverlast en verdere luchtverontreiniging met allerlei gezondheidsklachten tot gevolg is waar de bewoners van deze wijken voor moeten vrezen. De Natuur en Milieufederatie Utrecht (NMU) zegt in het AD/UN zich grote zorgen te maken over de tienduizenden extra auto’s die de regio Utrecht door deze plannen te verwerken krijgt. ,,De overheid kiest voor een schijnoplossing. Gezien de groei van het aantal inwoners en het aantal automobilisten staan er over enkele jaren dezelfde files als vandaag”, aldus Saskia Kluit.
De zware verbreding van de A27 zal overigens nog een enorme klus worden zo vertelde een ambtenaar van de Provincie Utrecht mij onlangs. De weg die nu nog in een tunnelbak ligt en volgens de nieuwe plannen over een afstand van een halve kilometer overkapt zou moeten worden is destijds, begin jaren tachtig op een bijzondere manier aangelegd. Een speciaal soort folie, onder het asfalt zou het grondwater moeten reguleren. Volgens deze ambtenaar zou de gehele tunnelbak gesloopt dienen te worden alvorens men een nieuwe tunnel of weg met overkluizing aan kan leggen. Een normaal ecoduct zou volgens becijferingen van AD/UN voor zo’n 60 à 70 miljoen euro aangelegd kunnen worden. De vraag is echter of dat op deze locatie, met de verdubbeling van de snelweg en bijzondere grondwater situatie het geval kan zijn. Het ligt dan ook voor de hand dat de 1,3 miljard euro die nu beschikbaar is voor het verbeteren van de ringweg rond Utrecht bij lange na niet voldoende zal blijken voor de uiteindelijke kosten. Ik ben dan ook benieuwd naar de doorrekeningen van het plan.
Ronduit teleurstellend is de opstelling van de PvdA in dit dossier. Een partij die zich altijd als ‘groen’ afficheert laat het nu echt afweten. Niet alleen op landelijk niveau waar de zwakke minister Cramer (Milieu) over zich heen liet lopen door minister van mooie praatjes en verkeer Camiel Eurlings, maar ook op provinciaal en lokaal niveau waar de PvdA akkoord is gegaan met de plannen. De sociaaldemocraten tonen zich niet alleen doof en blind voor de belangen van natuur, milieu en biodiversiteit. Maar eerst en vooral voor de belangen en gezondheid van bewoners in Lunetten, Voordorp en Overvecht. Ronduit teleurstellend.
Tijd voor actie dus. De komende jaren zullen er nog velen gevoerd worden. De grootste actie op korte termijn zal plaats vinden op 3 maart aanstaande. Dan kunnen de bewoners van Utrecht de PvdA, maar ook de VVD keihard afstraffen door bij de gemeenteraadsverkiezingen op een partij te stemmen die wél grenzen durft te stellen aan het autoverkeer. GroenLinks bijvoorbeeld. Over actie gesproken; mijn opleiding, milieuwetenschappen, heeft een bijzondere band met de snelweg A27. Eind jaren zeventig is de opleiding enkele jaren opgeheven door de Universiteit Utrecht, op last van de rijksoverheid. Dit gebeurde nadat studenten en docenten in verzet kwamen tegen de geplande aanleg van de snelweg en het verpesten van Amelisweerd. Een geschiedenis waar alle studenten zich bewust van zijn en die met trots wordt onderwezen door de professoren en docenten. De geschiedenis schijnt zich altijd te herhalen, wie weet. Maar eerst gaan we geschiedenis schrijven op 3 maart!
