‘Wil jij solliciteren voor een baan als debatleider en vergadervoorzitter?’ vroeg de vrouw aan de andere kant van de lijn. Ik reageerde verrast, nog niet eerder had ik er over gedacht van mijn hobby (discussiëren) mijn werk te maken. Van binnen enthousiast zei ik toch koeltjes ‘dat ik best een keer op gesprek wilde komen’. Twee weken later gebeurde dat. Nog niet geheel bekomen van het nachtelijk drankgelach van de vorige avond stond ik om tien uur ’s ochtends op de stoep bij Maartje. Opnieuw was ik verrast, ze bleek ook nog een compagnon te hebben: Jochem. Beiden zijn niet veel ouder dan ik constateerde ik blij. Waardoor ik mij kon excuseren voor mijn ietwat verfomfaaide uiterlijk. Normaal tijdens een sollicitatiegesprek waarschijnlijk een doodzonde, dit maal werd mijn bekentenis gelukkig met gelach en herkenning beantwoord.
Punt 11 heet het bedrijf. Ze zijn pas een jaar bezig. De zaken gaan, ondanks de crisis, goed en zodoende zijn ze op zoek naar nieuwe mensen vertelden ze. Ik werd vervolgens licht paniekerig toen mij gevraagd werd wat ik van de naam Punt 11 vond. Licht blozend antwoordde ik dat het een vreemde naam is voor een bedrijf en dat het geen directe associatie opriep. Het bleek te verwijzen naar de tekengrootte. Nu snapte ik het. Zelf gebruik ik altijd 12 of 10 als tekengrootte dus ik kon mij opnieuw verexcuseren. Ondanks alles klikte het erg goed in het gesprek. Zowel Maartje als Jochem kende ik vaag. Maartje was weleens bij een dwars bijeenkomst geweest en Jochem startte (en stopte) in het zelfde jaar als ik met de studie journalistiek.
Niet veel later werd ik opnieuw gebeld. ‘We willen je graag uitnodigen voor de volgende ronde’ zei de stem aan de andere kant van de lijn, die ik ondertussen herkende als de stem van Maartje. Hoera, stap één op weg naar een soort van droombaan was gezet. Ik heb trouwens meerdere droombanen dus ik wil vooral niemand teleurstellen en het raadslidmaatschap zie ik niet als een baan maar als een soort van roeping al klinkt dat dan wel weer erg pretentieus. Goed dan, de volgende ronde. In een muf achterafzaaltje van het Pnyx, een verzamelgebouw voor allerlei overenthousiaste en actieve studenten, hadden Maartje en Jochem (naar verluid) al hun vrienden uitgenodigd. Dat er vervolgens maar zeven opgekomen waren, maakte het dat dit maal Jochem en Maartje zich mochten verexcuseren.
Deze sollicitatieronde bestond uit het leiden van twee discussies, als ware het een echte opdracht. De debatten die ik in goede banen mocht leiden gingen over het verbieden van ontgroeningen en het al dan niet laten regeren van Geert Wilders. Leuke onderwerpen waarover ik nu eens niet mijn eigen mening de wereld in mocht slingeren, maar juist de debaters zoveel mogelijk moest uitdagen om dat te doen. Dat lukte eigenlijk best aardig, gelukkig niet alleen naar mijn eigen mening maar ook naar die van mijn nieuwe bazen. Want, hoera hoera, ik ben nu officieel een freelance vergader- en discussieleider! Felicitaties zijn welkom als reactie, boekingen via www.punt11.nl. Haha, hopelijk tot snel bij een discussie of vergadering…
