Steven de VriesGemeenteraadslid GroenLinks Utrecht

Bij Veenendaal-de Klomp stapten ze in. Twee dames, hoewel, jonge vrouwen van mijn leeftijd maar dan in een iets meer volwassen voorkomen. Refo’s dacht ik. Of hoe zeg je dat met een net woord? Christen fundamentalisten klinkt ook zo raar. Ze voldeden in ieder geval aan mijn vooroordelen. Ja, ik heb ze echt en ben er niet trots op. Dame één bleek een paar jaar geleden op haar negentiende getrouwd en sinds kort moeder. Dame twee studeert nog. SPH aan de Christelijke Hogeschool in Ede. Ik zucht diep, en was bang voor wat komen zou. Waarschijnlijk zo’n typisch laf gesprek over moederkoek, kindergriepjes en het prachtige geschenk Gods dat het moederschap toch is.

Niets blijkt minder waar. De vrouwen storen zich niet aan mijn nabijheid en doen alsof ze alleen in de coupé zitten. Ik doe alsof ik er niet ben en lees mijn Revu. Tegelijkertijd probeer ik met gespitste oren hun gesprek te volgen. Want wat zich daar zojuist in die dubbeldekkertrein ontspint, is alles behalve wat ik verwachtte. De bedkamer geheimen vliegen mij om de oren. Eetbare lingerie moet je echt eens proberen en vibrators zijn een prachtige uitvinding. Dominantie in bed en rollenspellen blijken ook in Veenendaal in bed en daar buiten voor te komen. Met stijgende verbazing en nieuwsgierigheid, zit ik te luisteren. De trein rijdt echter het station van Utrecht Centraal binnen. “Hé dat is gek, zegt dame één. Ruik jij dat ook?” Dame twee: “Is dat niet de geur van baby olie?”.