Steven de VriesGemeenteraadslid GroenLinks Utrecht

Je kunt natuurlijk wakker liggen van de klimaatveranderingen en andere milieuproblemen die ons bestaan bedreigen. Toch doe ik dat niet, ik lig vooral wakker, omdat ik in bed continu allerlei groene plannen bedenk. Plannen die onze stad groener, duurzamer en toekomstbestendiger maken. Ik schrijf ze op in een schriftje, zodat ik ze niet vergeet, maar wel weer verder kan slapen én dromen van een groener Utrecht! Ik wil mijn ideeën graag delen met de wereld. Wie wil mag ze lezen en er zijn voordeel mee doen.

Waar ik ook van droom is het groenste raadslid van Utrecht te worden. De komende jaren wil ik raad, college en stad bestoken met ambitieuze plannen die onze stad groener maken en ook nog eens veel banen opleveren. Mijn goede vriend Niels van den Berge rekende uit dat één windmolen zeven banen oplevert. Het isoleren van huizen en monteren van zonnepanelen op daken is niet alleen erg goed voor het milieu maar levert ook nog eens erg veel banen op. Dát kunnen we in economisch slechtere tijden wel gebruiken, dacht ik zo. Zoals je ziet is het heel gemakkelijk milieuvriendelijke en sociale oplossingen aan elkaar te koppelen. Groen Werkt!

Lees hier de tien voorstellen voor een Groenere Stad.

Om maar met de woorden van Gerda, de moeder van Jan Smit te spreken: “Alles is weg”. De schieraal, de paling, de rode aal en ook de toekomst van vele palingvissers. Het gaat erg slecht met de paling, de paling is nu officieel een soort die met het uitsterven bedreigd is, al zou je dat niet denken gezien deze nog steeds te koop is bij de Albert Heijn. De harde cijfers; het aantal palingen in Nederland is nog maar vijf procent van het aantal in 1970. Dat is zorgelijk, niet alleen voor natuur en ecosystemen, maar ook voor de 240 palingvissers die Nederland kent. Of de vele mensen die graag paling eten.

In maart stelde minister Verburg van visserij voor om de visserij op de paling voor de maanden september en oktober te verbieden. Twee maanden op een heel jaar lijkt niet veel, maar het najaar is wel een soort oogstperiode voor de vissers. Voor GroenLinks was die twee maanden destijds aan de schamele kant, Kamerlid Tofik Dibi stelde voor om de visserij voor minimaal drie maanden te sluiten, bijvoorbeeld ook november. En daarnaast de vissers een fatsoenlijke compensatie te bieden. Helaas stemde de rest van de Kamer (met uitzondering van GroenLinks en de PvdD) tegen het plan van de minister, en nam het plan van de vissers over. Volgens dit plan zouden vissers gewoon door mogen gaan met vissen, maar een deel van hun vangst (zo’n 157 ton) “over de dijk moeten zetten”. Oftewel opvissen en even verderop weer vrij laten.

De wetenschap gaf al snel aan dat dit plan onvoldoende soelaas zou bieden om de paling daadwerkelijk te redden en ook het plan zelf kwam op losse schroeven te staan nadat enkele palingvissers aangaf niet mee te willen werken. De beloofde 157 ton paling zou dus door minder vissers gevangen moeten worden of zelfs nooit behaald kunnen worden. Verburg toog dus met een gemankeerd plan naar Brussel en de Commissaris voor Visserij keurde dit plan dan ook als vanzelfsprekend af.

Afgelopen donderdag sprak de Tweede Kamer opnieuw over het diertje. Nu stelde de minister opnieuw voor om de visserij te sluiten, al was het nu voor drie maanden. Zo ongeveer het GroenLinks voorstel, al ontbrak een fatsoenlijke financiële compensatie. Ongeveer drieduizend euro eenmalig, per bedrijf, om drie maanden stil te liggen is niet bepaald fatsoenlijk en zal ongetwijfeld heel wat families in de problemen brengen. Onder druk van een grote menigte vissers in de zaal begon de Tweede Kamer opnieuw te morrelen aan het plan. Tofik Dibi, die het debat fantastisch deed, steunde de minister en loofde haar voor haar rechte rug. Maar Dibi werd ook zelf geloofd door tegenstanders voor zijn eerlijkheid tegen de vissers.

Toch bleef een meerderheid van het Parlement zich verzetten tegen het plan van Verburg. Die vriend en vijand vervolgens verbaasde en haar rug nog eens rechtte. “Ik ga dit aalbeheerplan morgen laten publiceren” deelde zij de Kamer mee. Een soort van jargon wat niet meer of minder betekent dan “ik heb uw bezwaren gehoord, maar ik kan en wil niet anders”. Op de vraag van Tofik Dibi of zij van plan was de gehele palingvisserij te saneren, antwoordde ze niet ontkennend en beloofde ze de Kamer daar binnenkort over te informeren. Binnenkort dus nog meer paling in de Kamer en meer discussie…

Honderd studenten werden vorige week zonder pardon op straat gezet. Zij woonden, zo bleek na onderzoek, in een brandonveilig pand en de eigenaar weigerde het pand brandveilig te maken. In plaats van, middels bestuursdwang, zelf het gebouw brandveilig te maken en de rekening naar de eigenaar te sturen besloot Burgemeester Wolfsen het gebouw te ontruimen. Nieuwe huisvesting of bijvoorbeeld een urgentie verklaring voor de gedupeerde studenten kon er niet vanaf. De gemeente liet de studenten in de steek, zij moesten maar bij ouders of vrienden onderkomen zoeken. Een belachelijke situatie natuurlijk, zeker gezien het feit dat er een aantal internationale studenten zich onder de gedupeerde bevond.

De storm is echter nog niet over. De gemeente Utrecht kondigde aan zo’n 200 studentenpanden op brandveiligheid te onderzoeken. Op zich niets mis mee, wie zit er immers op uitgebrande studentenhuizen te wachten, het is echter wel te hopen dat de gemeente een plan heeft om studenten, die nu nog in brandgevaarlijke panden wonen elders onder te brengen. Om hoeveel studenten het gaat is vooralsnog onduidelijk. In een klein studentenhuis zullen misschien drie studenten wonen, terwijl ik ook wel huizen ken waar wel twintig studenten wonen. Een schatting van in totaal duizend studenten die mogelijk moeten vrezen voor hun kamertje is dus nogal voorzichtig.

Het achterliggende probleem zit ‘m natuurlijk in het enorme tekort aan studentenwoning. De officiële wachttijd is nu iets meer dan achttien maanden. Het is dus nogal lonend voor eigenaren van studentenhuizen om het pand zo optimaal mogelijk te vertimmeren en zoveel mogelijk vierkante meters van een huis voor zoveel mogelijk euro’s te verhuren. Als de gemeente echt iets voor studenten wil doen en hun leefomgeving veiliger wil maken, dan wordt het de hoogste tijd daadwerkelijk iets aan het tekort aan veilige, betaalbare en goede kamers te doen. Afgelopen week maakte de gemeente Utrecht bekend ruim tien miljoen euro uit te trekken voor het stimuleren van de lokale economie. Misschien is het een goed idee om die miljoenen te investeren in studentenkamers. Dat is zowel op korte, als lange termijn voordelig!

“Halsema: slinger de hoofddoek af” kopte de Pers afgelopen woensdag. Heerlijk smeuïg en ongenuanceerd geciteerd door de kwalitatieve gratis krant. Een mengeling van nieuwsgierigheid en verbazing bekroop mij en ik bladerde snel verder naar pagina zeven. Daar lees ik dat Femke Obama’s bovenlijf minstens zo bewonderd als zijn bovenlijf, af en toe een mug doodslaat en over haar vermeende humorloosheid. Weinig schokkends, al moet ik over dat laatste zeggen dat mijn ervaring een andere is. Femke haar humor is wellicht voor sommigen wat scherp, humor heeft ze in ieder geval. Het bewijs daarvoor zal de komende week tijdens de Algemene Beschouwingen weer worden geleverd.

De dierenpartij vindt ze decadent, wat in zekere zin waar is en ze vindt dieren minder waard dan een mens. Wat mij betreft ook weer een waarheid als een koe, maar een valse tegenstelling, want een politicus kan zowel voor mensen- als dierenrechten opkomen. Het is dus een politiek weinig relevante keuze. De kaken van Femke komen even ter sprake, waar ik trouwens ook last van kan hebben, we maken nog een rituele dans om Wilders en we zijn aangeland bij GroenLinks en de Islam. Ja, Christian en Simon als je de woorden van Femke gaat spellen, moet je het ook goed doen en geen enkele quote overslaan.

Halsema zegt veel over de Islam, maar ongenuanceerd is het zeker niet. Haar verzet richt zich tegen elke vorm van godsdienstig fundamentalisme. De SGP en de orthodox politiek Islam. Ze valt “fundamentalistische moslims, fundamentalistische Amerikaanse christenen en de rooms-katholieke kerk” aan en bestempelde hen als “een as van religieus kwaad”. Ze stelt dat de Islam “met name in combinatie met ongeletterdheid” een probleem is. Daarnaast geeft ze haar persoonlijke opvatting over het dragen van een hoofddoek, maar geeft deze verder geen politieke invulling. Als het ware geeft ze haar persoonlijke, esthetische mening gelijk aan Simon Otjes’ opvatting dat hoofddoekjes juist een uiting kunnen zijn van zelfbewustzijn en een accessoire kunnen vormen.

Ook al schrijft Otjes’ het niet expliciet toch verwijt hij impliciet Halsema een gebrek aan liberalisme. Deze stelling betrekt hij refererend aan de korte quote: “de Islam is een probleem”. Een citaat dat weliswaar voorkomt in het artikel, maar zonder zijn context onvolledig is en het is dus (politiek) tricky en dus arbitrair en unfair om aan dit citaat de analyse op te hangen dat Femke niet liberaal zou zijn. Zeker gezien Femke de grondwettelijke vrijheid van vereniging verdedigd: “Organisaties mogen, zolang zij niet crimineel zijn, allerlei opvattingen hebben – ook waar ik heel grote problemen mee heb”.

Tsja, dan zou dit de plaats in deze weblog moeten zijn waar ik mijn mening over de Islam geef. Dat is moeilijk, ik heb over tal van onderwerpen meningen, de één beter onderbouwd dan de ander, maar een mening over de Islam heb ik niet. Net zo min heb ik een mening over Christenen, Marokkanen, homo’s of studenten. Want wat is het woordje Islam nu meer dan een omschrijving voor een zeer grote en diverse groep mensen. Iemand vroeg mij laatst: “Ga jij om met veel allochtonen?” een vraag waar ik niets mee kan. Ik heb vrienden, kennissen, collega’s, familie en ook vijanden. Ik beschouw ze allen als individuen. Natuurlijk zijn er in Nederland problemen met groepen jongeren, van allochtone afkomst. Ik geloof, nee weet het zeker, dat deze problemen niet voortkomen uit hun moslimachtergrond, of hun voormalige nationaliteit. Als er dan toch gegeneraliseerd moet worden kijk ik liever naar sociaaleconomische achtergronden…

Tot slot komen we tot de vraag die ik in het gehele interview eigenlijk het meest interessant vond. Femke zegt dat ze pas na de raadsverkiezingen bekend maakt of ze een nieuwe periode als politiek leider van GroenLinks ambieert. Een vraag waar iedereen zorgvuldig omheen laveert. Ooit vlak na de slechte verkiezingen van 2006 heb ik als Politiek Voorzitter van Dwars opgeroepen, dat Femke maar plaats moest gaan maken voor iemand anders. Het is makkelijk om iemand omlaag te schoppen als het slecht en de hemel in te prijzen als het goed gaat, maar toch heb ik die move gemaakt. Al geruime tijd ben ik zeer enthousiast over het publieke optreden van Femke Halsema. Het is scherper, sterker, zelfverzekerder en meer bevlogen en met meer compassie dan ooit. Bryan Adams zong “Can’t stop this thing we’ve started, can’t stop this course we’ve plotted”. Op naar de vijtien zetels in de Tweede Kamer!

Naast dat ik af en toe het moeilijk vind om mijn artikelen grammaticaal correct te schrijven, heb ik ook erg veel moeite met wiskunde. Het eerste ondervinden sommige lezers van deze weblog, en zo af en toe wordt ik dan ook gewezen op het feit dat ik de plank weer eens grammaticaal heb mis geslagen. Maar nu even over het betere cijferwerk. Wiskunde is nooit echt mijn favoriete vak geweest op de middelbare school, maar het ging pas echt goed mis in Havo 3. In dat jaar had ik namelijk wiskunde van een docent die zelf last had van discalculi (een soort analfabetisme, maar dan met cijfers) en dat is inderdaad nogal lastig voor een wiskundedocent, maar minstens zo’n ramp voor de leerlingen. Echt slecht met mijn wiskunde resultaten ging het echter pas toen diezelfde docent besloot om leerlingen die hun huiswerk niet volledig af hadden, meteen het klaslokaal uit te sturen.

Bij mij zorgde dit laatste voor zoveel vreugde, dat ik steevast ‘vergat’ mijn huiswerk te maken en liever de altijd bruisende binnenstad van Apeldoorn verkende. Op een gegeven moment raakte ik zodanig achterop bij wiskunde dat ik voor repetities onvoldoendes ging halen. Gelukkig was wiskunde het enige vak waarop ik keihard faalde en zodoende mocht ik toch aan de vierde klas beginnen. Daar had ik nog de illusie dat ik mijn achterstand wel in kon halen en koos voor het profiel Economie & Maatschappij. Na een jaar waarin ik vooral druk bezig was met de leerlingenraad, de schoolkrant en de schoolmusical (heerlijk, zelfontplooiing) prijkten er vele onvoldoendes op mijn rapport. Zodat ik Havo 4 nog eens vrolijk over mocht gaan doen. Door schade en schande wijs geworden koos ik nu voor de weg met de minste weerstand en dus het profiel met zo min mogelijk wiskunde. Dat werd Cultuur & Maatschappij, waardoor ik geen eindexamen in de wiskunde behoefde te doen, én als bijkomend voordeel had dat ik bij allemaal leuke meisjes in de klas kwam te zitten. Aan het eind van Havo 4 sloot ik wiskunde af met een nipte 4,6 wat afgerond toch nog een 5 opleverde. Tot zover mijn verleden in de cijfers. Zoals je leest bewaar ik hier warme gevoelens aan.

Na zeven jaar ben ik echter weer aan de beurt. Voor het complementeren van mijn bachelor is namelijk de cursus Onderzoeksmethoden (niveau 3) verplicht. Oké, de diehard geeks zullen dit geen echte wiskunde noemen, want het is vooral statistiek, kansberekening en interpretatie. Voor mij levert alleen de titel van de cursus echter al de nodige spanning op. Vandaag ben ik dus voor het eerst de collegezaal ingelopen. De standaarddeviaties, modus, mediaan en boxplot vlogen mij meteen om de oren. Gek genoeg is er toch een zweem van herkenning. Dit heb ik ooit eerder gedaan, al was het toen niet met behulp van het prachtige computerprogramma SPSS (dat wanneer je de naam uitspreekt klinkt als SBS6). De spanning is nog niet weg, maar de vechtlust heb ik wel opgedaan. Ik ga mij toch zeker niet mijn bachelor titel laten ontnemen door wat lullige cijfertjes…

Zoals beloofd, vandaag op deze weblog mijn tekst voor het smoelenboek. Dit smoelenboek welke alle leden van GroenLinks Utrecht thuis gestuurd krijgen, vormt de basis waarop zij een keuze maken in het interne referendum waarin de volgorde van de lijst zal worden bepaald.

Dat ben ik
Op dit moment werk ik voor de Tweede Kamerfractie van GroenLinks en ben ik aan het afstuderen in de Milieuwetenschappen aan de Universiteit Utrecht. Ik speel volleybal, ga graag stappen, en maak lange reizen door Europa met mijn vriendin Frederieke. Je kunt me bereiken via www.stevendevries.com of mailen naar stevendevries@hotmail.com.

Daarom wil ik in de raad
Na twee jaar voor de Tweede Kamerfractie gewerkt te hebben als beleidsmedewerker voor onder andere Tofik Dibi heb ik nu enorm veel zin om in Utrecht als raadslid aan de slag te gaan. In de vijf jaar die ik nu in Utrecht woon heeft de stad mijn hart gestolen. Ik heb het hier bijna altijd geweldig naar mijn zin en woon er prettig. Toch besef ik dat dit niet voor iedereen geldt. Onrecht kent in onze stad vele vormen. Dat kan ik niet accepteren, en daar blijf ik mij tegen verzetten. Onze stad moet groener én socialer!

Wat ik kan en wat ik wil
Ik zet mij graag lokaal in, ik was voor GroenLinks actief in de gemeenteraad van Apeldoorn. In Utrecht voor onder andere de studentenvakbond, maar ook landelijk als voorzitter van de jongerenorganisatie van GroenLinks. Door werk en studie ligt mijn expertise vooral op het vlak van milieu en jongeren.

De komende jaren wil ik mij inzetten om het autoverkeer in onze stad terug te dringen. Minder auto’s betekent meer ruimte voor een gezonde en veilige stad waar kinderen buiten kunnen spelen en de straten aangenamer zijn voor fietsers en voetgangers. Daarnaast wil ik mij inzetten voor het verbeteren en het goedkoper maken van jongerenhuisvesting.

Advies
Steven is een jonge GroenLinkser met een grote inzet en een actief CV. Hij was onder meer politiek voorzitter van DWARS en fractievertegenwoordiger voor GroenLinks in Apeldoorn. Hij komt enthousiast en betrokken over, heeft een helder inzicht in wat hij wil bereiken in de stad en formuleert zijn standpunten goed zij het op sommige onderdelen wat abstract. De commissie denkt dat hij nog verder zal groeien in zijn politieke ambitie en met zijn inspirerende uitstraling met name ook veel jongere kiezers kan trekken.

Advies: geschikt voor een direct verkiesbare plek

Dat is wat de kandidatencommissie als advies aan de leden meegeeft bij mijn kandidaatstelling voor de Utrechtse gemeenteraad. Wat mij betreft een prachtig advies, om eerlijk te zijn werd ik nogal verlegen van de motivatie die de commissie aan dit advies meegaf. “Steven is een jonge GroenLinkser met een grote inzet en een actief CV. Hij was onder meer politiek voorzitter van DWARS en fractievertegenwoordiger voor GroenLinks in Apeldoorn. Hij komt enthousiast en betrokken over, heeft een helder inzicht in wat hij wil bereiken in de stad en formuleert zijn standpunten goed zij het op sommige onderdelen wat abstract. De commissie denkt dat hij nog verder zal groeien in zijn politieke ambitie en met zijn inspirerende uitstraling met name ook veel jongere kiezers kan trekken.”

Tsja, daar wordt ik nog steeds even stil van, ook al is het de zoveelste keer dat ik het lees. Vroeg in juni, de zomer was nog niet begonnen, had ik een gesprek met de kandidatencommissie. Het was een open en prettig gesprek en ik hield er een goed gevoel over. Pas een maand later kwam er met het bovenstaande advies verlossing. Kennelijk had de commissie een zelfde soort gevoel aan het gesprek over gehouden, het luchtte mij erg op. Ik kon met een gerust gevoel op vakantie. Nou ja, gerust. Daar in Litouwen, Letland en Estland kon ik het toch niet laten af en toe naar mijn email te kijken. De anders ook al goed gevulde inbox, raakte in korte tijd overstelpt met allerlei berichten van de kandidatencommissie. Er moest een stukje komen voor het smoelenboek waarin ik mij voorstel en motiveer, zodat de leden straks in het interne referendum een goede keuze kunnen maken voor hun favoriete kandidaten. Tegelijkertijd moest ik een afspraak gaan maken met de fotograaf voor een moment waarop ik met kramp in mijn kaken lief de lens in zou kunnen kijken. Ook moest ik nadenken over of en wanneer ik een training zou willen volgen. En nog veel meer…

Vooral het schrijven van de tekst voor het smoelenboek dreef mij tot wanhoop. Mijn motivatie, achtergrond, expertise en ambitie moesten vervat worden in slechts 250 woorden. En ik heb nogal wat ambitie . Gelukkig waren er in Nederland, maar ook elders in de wereld allerlei lieve vrienden met wie ik kon sparren over de tekst. Mijn dank is groot! Mocht ik verkozen worden, dan wacht hen een groots diner bij mij thuis. Maar goed, no cure no pay!

De tekst voor het smoelenboek zal ik morgen op deze weblog plaatsen. Later deze week zal ik mijn gedachten laten gaan over de rest van de adviezen van de kandidatencommissie. Oké een kort schot voor de boeg. Het gebrek aan jonge en kandidaten met een groen profiel baard mij zorgen. Tegelijkertijd realiseer ik mij, dat dit in mijn voordeel kan werken. Later meer van dit soort overpeinzingen, nu ga ik eerst nog even nagenieten en daarna keihard aan de slag om een soort van campagne op te zetten. Want de commissie kan nog wel het advies geven dat ik geschikt ben en met mijn “inspirerende uitstraling met name ook veel jongere kiezers kan trekken” voorlopig moet met die uitstraling vooral de leden van onze afdeling aanspreken, om een mooie plek op de lijst te bemachtigen…

Bij Veenendaal-de Klomp stapten ze in. Twee dames, hoewel, jonge vrouwen van mijn leeftijd maar dan in een iets meer volwassen voorkomen. Refo’s dacht ik. Of hoe zeg je dat met een net woord? Christen fundamentalisten klinkt ook zo raar. Ze voldeden in ieder geval aan mijn vooroordelen. Ja, ik heb ze echt en ben er niet trots op. Dame één bleek een paar jaar geleden op haar negentiende getrouwd en sinds kort moeder. Dame twee studeert nog. SPH aan de Christelijke Hogeschool in Ede. Ik zucht diep, en was bang voor wat komen zou. Waarschijnlijk zo’n typisch laf gesprek over moederkoek, kindergriepjes en het prachtige geschenk Gods dat het moederschap toch is.

Niets blijkt minder waar. De vrouwen storen zich niet aan mijn nabijheid en doen alsof ze alleen in de coupé zitten. Ik doe alsof ik er niet ben en lees mijn Revu. Tegelijkertijd probeer ik met gespitste oren hun gesprek te volgen. Want wat zich daar zojuist in die dubbeldekkertrein ontspint, is alles behalve wat ik verwachtte. De bedkamer geheimen vliegen mij om de oren. Eetbare lingerie moet je echt eens proberen en vibrators zijn een prachtige uitvinding. Dominantie in bed en rollenspellen blijken ook in Veenendaal in bed en daar buiten voor te komen. Met stijgende verbazing en nieuwsgierigheid, zit ik te luisteren. De trein rijdt echter het station van Utrecht Centraal binnen. “Hé dat is gek, zegt dame één. Ruik jij dat ook?” Dame twee: “Is dat niet de geur van baby olie?”.

Eind 2006 verkondigde ik, destijds als Politiek Voorzitter van DWARS, tijdens de vergadering van de GroenLinks Tweede Kamerfractie dat we niet moesten gaan regeren. Het feit dat we nu in de oppositie zitten leert dat DWARS in die dagen oppermachtig was. Natuurlijk nam ik dat standpunt in als vertegenwoordiger van de jongerenorganisatie, maar ik kan niet geheel ontkennen dat ik het er, zij het met enige twijfel, mee eens was. DWARS kwam toen wel overwogen tot dat standpunt. GroenLinks had de verkiezingen verloren en dreigde net zoals tijdens de verkiezingen was gebeurd de bijwagen van de PvdA te worden. Daarmee bedoel ik dat voor en tijdens de verkiezingen GroenLinks veel electoraat verloor aan de PvdA. Tijdens de onderhandelingen voor het huidige kabinet Balkenende leek GroenLinks een potentiële kandidaat voor deelname aan de regering. Vanuit DWARS waren we destijds bang dat in een CDA – PvdA – GroenLinks kabinet weinig over zou blijven van het groene en linkse geluid.

Nu, bijna drie jaar later, liggen de zaken geheel anders. Juist de jongerenorganisatie die destijds nogal huiverig was, organiseerde afgelopen weekend een kamp met als centrale discussiethema ‘Is GroenLinks klaar om te regeren’. Een vraag waarop eigenlijk met veel enthousiasme ja wordt gezegd. Ook ik ben om. Ben ik pragmatischer geworden? Misschien, GroenLinks is in ieder geval geen partij die eeuwig aan de zijlijn kan blijven staan. Het probleem van klimaatverandering en de economische crisis die naar nog eens overheen is gekomen zijn daar wat mij betreft simpelweg te urgent voor. Het huidige kabinet is onvoldoende instaat om een vooruitstrevend milieu- en klimaatbeleid op te zetten en laat daarmee toekomstige generaties in de kou staan. Het antwoord op deze crises komt en kan alleen maar van GroenLinks komen.

Ook de partij is er langzamerhand klaar voor. Het gedoe rond kritisch GroenLinks is gepacificeerd en deels opgelost. Bovendien zijn zij het juist die de zogenaamde partijtop verwijten niet deel genomen te hebben aan de huidige regering. Daarnaast is het optimisme weer terug in de partij. Na jaren alleen maar verloren te hebben, is in juni de weg omhoog weer gevonden. De drie zetels in het Europees Parlement zijn een schitterend resultaat. GroenLinks heeft zelfvertrouwen herwonnen. Een partij die bang is kan beter niet gaan regeren, maar wij hebben zin in de Toekomst!

Dan de vraag die Arnoud Boer op zijn weblog opwerpt. GroenLinks zou niet over voldoende goede bestuurders beschikken. Wat mij betreft een onzin argument. Er zijn voldoende toppers beschikbaar, in ieder geval genoeg om onze politiek leider in de Kamer te kunnen laten zitten. De ervaringen in het buitenland en lokaal bewijzen dat Groen kan regeren. Ik heb er wel zin in, en daarom zeg ik: GroenLinks, zin in de toekomst(ige regering)!

Officieel heet het wetsvoorstel van minister Van der Laan (WWI) een kraakverbod, maar de reactie op het initiatief van CDA, VVD en ChristenUnie om kraken te verbieden is maar moeilijk als een daadwerkelijk verbod te zien. Het is namelijk vooral een delegatie van het beleid ten aanzien van kraken naar de gemeenten. Die hebben straks, als het aan Van der Laan ligt de mogelijkheid om kraken op gemeentelijk niveau aan te pakken, maar kunnen niet tot handhaving van het verbod gedwongen door de eigenaar van het gekraakte pand (of door het Rijk).

En dat is erg pragmatisch. Maar misschien ook erg onwenselijk voor zowel krakers als eigenaren van panden. Die weten in de toekomst nooit waar zij aan toe zijn. Op dit moment worden krakers beschermd door een zeker woonrecht, dit is echter niet oneindig. Als een pandeigenaar namelijk concrete plannen heeft met zijn pand kan hij de krakers via de rechter laten ontruimen. In de nieuwe situatie dreigt willekeur. Het woonrecht van krakers is overgeleverd aan de grillen van de politiek. In Utrecht zou een beeldbepalend pand als de Ubica op de Ganzenmarkt zomaar ontruimd kunnen worden op last van een college waarin de VVD zitting neemt. Anderzijds kan het al dan niet handhaven van een kraakverbod door de gemeente willekeur jegens eigenaren in de hand werken.

Toch is het voorstel dat Eberhard van der Laan doet een betere dan het voorstel van CDA, VVD en ChristenUnie. Dit laatste voorstel wil kraken namelijk, hoe dan ook, verbieden. Daarmee gaan een hoop mooie initiatieven verloren, deze blijven door het voorstel van Van der Laan mogelijk gespaard. Dat is, pragmatisch gezien, winst. Toch gaat van beide voorstellen een soort illusie uit, namelijk dat (zolang er woningnood bestaat) kraken verboden kan worden. In vele landen is kraken verboden, maar toch gebeurd het. Welke straf er ook tegen over staat. Het pragmatisme om dat te accepteren missen velen echter vooralsnog.