Steven de VriesGemeenteraadslid GroenLinks Utrecht

Nu het gerucht aanzwelt dat Jan Peter Balkenende de eerste voorzitter van de Europese Unie dreigt te worden weet ik niet zo goed wat ik erger vind. Maxime Verhagen als opvolger en nieuwe premier van Nederland of JP als Europese trots. Tegelijkertijd weet ik niet zo goed of ik nu blij moet zijn. Balkenende verdwijnt van het Binnenhof en ons lijkt de eerste President te mogen leveren. Goed, sinds ik mij Europeaan noem is voor chauvinisme geen plaats meer, dus dat laatste slik ik in.

Ik zie hem daar al houterig staan. Met zijn rechterhand op de Statenvertaling van zijn Bijbel, zijn andere hand in de lucht. Hij prevelt een Europese equivalent van ‘zo waarlijk helpe mij God, almachtig’ en de Ode an die Freude klinkt. Jan Peter heeft zich in zijn beste pak gestoken en draagt een Europees speldje op zijn revers. In de maanden die volgen blijkt dat hij de druk niet aankan en nadat Silvio Berlusconi hem aanbeveelt eens een zonnebankje te pakken net als zijn ambtsgenoot Obama, wordt Balkenende het mikpunt van spot en satire. Wim van de Camp doet vervolgens een heldhaftige poging om het tij nog te keren door een verbod op het beledigen van de President voor te stellen in het Europees Parlement, maar het mag niet baten. Balkenende moet Brussel (of is het nu Straatsburg) verlaten en laat de jonge Europese democratie vertwijfelt achter. Eerst moet Ierland het verdrag van Lissabon nog ratificeren aanstaande vrijdag, maar Balkenende is met zijn hoofd en hart al lang weg uit Den Haag…

Het belooft een spannende week te worden. Voor 1 oktober (donderdag dus) moet werknemers- en werkgeversorganisaties, verenigd in de Sociaal Economische Raad (SER), namelijk tot overeenstemming komen over de AOW leeftijd. Zoals de meesten onder u wel weten ligt deze op dit moment op de leeftijd van 65 jaar. Sommige mensen kunnen na hun 65^e echter moeilijk thuis zitten en blijven toch actief. Zo iemand is mijn Opa. Gisteren vierden we met familie en vrienden dat hij sinds 1944 het orgel van de Grote Kerk van Blokzijl bespeelt. Maar liefst 65 jaar geleden werd hij als negentienjarige jongen gevraagd om de zieke organist te vervangen. Nu, bijna driekwarteeuw later doet hij dat, op vierentachtig jarige leeftijd, nog steeds.

In die enorme tijdspanne, haast een mensenleven, liet hij slechts verstek gaan toen hij vier jaar uitgezonden was naar het huidige Indonesië. Waar sommige ouderen na hun tachtigste sporen van aftakeling beginnen te vertonen is dit bij mijn opa niet het geval. Hij fiets nog steeds bijna elke dag en bestijgt elke zondag het orgel om de gemeente te dienen. Daarnaast zorgt hij erg goed voor mijn Oma. Bij dit alles klaagt hij (bijna) nooit. Dat is geweldig en daar ben ik zeer trots op. De lokale krant ‘de Stentor’ noemde hem deze week een virtuoos op het orgel. Een fantastisch compliment voor een geweldig lieve Opa!

http://www.tvoost.nl/nieuws/default.aspx?nid=101879

Buschauffeurs zijn mij de laatste tijd niet gunstig gezind. In slechts een maand tijd ben ik al drie maal laten staan bij een bushalte. Terwijl het toch niet zo moeilijk zou moeten zijn. Een bus komt aan, ik steek mijn hand uit en normaal gesproken stopt de bus. Zo niet een chauffeur op bus 5. Hij, het was een man, heeft mij al twee maal laten staan op een halte aan de Vleutenseweg. Nu komen er op de Vleutensweg voldoende bussen langs, dus je hebt al snel een nieuwe kans, maar in Leidse Rijn –waar veel minder bussen rijden- gebeurde er onlangs het zelfde. Waarop ik maar besloot richting Utrecht Centraal te wandelen.

Het is geen wereldprobleem. Maar wel vervelend. Het grote nadeel van het Openbaar Vervoer is al dat je zo weinig invloed hebt op de manier waarop je reist, als je dan ook nog eens niet de kans krijgt om in te stappen is dat wel buitengewoon demotiverend. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de vele chauffeurs die zich onklantvriendelijk gedragen, te hard rijden of het rode stoplicht of een zebrapad over het hoofd zien. Zo langzamerhand vraag ik mij af of er meer mensen zijn die te kampen hebben met vervelende ervaringen in het OV. Buschauffeurs hebben het ook niet altijd gemakkelijk met alle risico’s waar zij dagelijks mee te maken krijgen. Maar goed, daar kan ik als argeloze klant ook niets aan doen…

Al vijf jaar woon ik in Utrecht. Toch was ik er nog nooit eerder geweest. Woensdag zat ik voor het eerst bij een wedstrijd van FC Utrecht. Herstel; stond. Want mijn goede vriend Niek had kaarten geregeld voor de Bunnikside, de tribune vol fanatieke supporters. Daar zit je niet, daar sta je. Bij Vitesse, Ajax en Go Ahead Eagles stond ik ook weleens op een tribune tussen de fanatieke supporters. Maar blijkbaar was ik vergeten hoe het er aan toe gaat tussen ‘het volk’ want opnieuw stond ik vol verbazing toe te kijken. Natuurlijk de enorme passie, maar ook het gezeik en getier op alles wat mis gaat.

Goed, ik was voor het eerst in Galgenwaard. Dat was geweldig, allereerst het stadion dat ik van buiten al zo vaak gezien heb, van binnen is het prachtig. De sfeer vond ik fantastisch, zelfs in het halflege stadion. Het spel van FC Utrecht, tsja. Dat was niet om over naar huis te schrijven. De spelers verschilden onderling kwalitatief sterk. Gregoor van Dijk duidelijk op zijn retour, probeerde continu een korte bal door het midden te spelen. Waarin hij helaas faalde. Ook keeper Michel Vorm zat niet erg lekker in zijn vel woensdag. Genoten heb ik van het spel van Ricky van Wolfswinkel, het wonderkind. Met een onwaarschijnlijk uithoudingsvermogen rende hij het hele veld over, steeds maar achter de bal aan. Maar ook de Belg Dries Mertens speelde zeer sterk.

Utrecht moest helaas het onderspit delven. Groningen bleek niet zo zeer sterker te zijn, maar had wel beter haar ploeg georganiseerd. De noorderlingen maakten simpelweg minder fouten en wisten zo het pleit te beslechten. Utrecht ligt na één ronde uit de beker. Ondanks het verlies beleefde ik een zeer leuke avond. Ik kom graag nog een keer terug in de Galgenwaard. En wie weet, volgend jaar misschien een seizoenskaart…

Dat zijn niet mijn woorden, maar was gisteren één van de leuzen tijdens de demonstratie tegen de verdere uitkleding van het Hoger Onderwijs. Rond het middaguur hadden zich zo’n vijfhonderd demonstranten verzameld aan het Lange Voorhout, voor de Amerikaanse ambassade. Samen met collega Jaap knepen wij er –voor de goede zaak- even tussen uit op de fractie en togen samen met Tofik Dibi naar onze collega studenten. Aanleiding van de demonstratie was de bevriezing van de studiefinanciering. Iets waar ik en de meeste studenten met mij, geen probleem hebben. In tijden van crisis mag er van iedereen een bijdrage gevraagd worden. Wat echter niet te accepteren is, is dat deze bezuiniging op het Hoger Onderwijs de zoveelste is.

Anno 2009 betaal je per jaar een dikke 1600 euro collegegeld. Daar staat tegenover dat je de eerste vier jaar van je studie iets meer dan 250 euro studiefinanciering ontvangt per maand. In principe is dat een lening, wanneer je echter binnen tien jaar na aanvang van je studie je bachelor diploma behaalt, wordt deze lening omgezet in een gift. Daarnaast ontvangen studenten een Ov-studentenkaart, welke naar keus van de student in het weekend of op werkdagen geldig is. Ook deze kaart is een lening, welke eventueel omgezet kan worden in een gift. Als je het daar niet mee redt, adviseert de overheid je te gaan lenen.

Studenten hebben het niet slecht, zeker als je het vergelijkt met studenten in het buitenland. Wat echter buitengewoon kortzichtig en onverstandig is het feit dat het Kabinet, maar ook een meerderheid van de Tweede Kamer, (hoger) onderwijs keer op keer als een kostenpost ziet. Wat mij betreft een te simpele voorstelling van zaken. Elke euro die in het onderwijs gaat, verdiend zich ruimschoots terug. Dat is een economisch argument. Maar het belang van ontplooiing en versterking van de sociale mobiliteit is minstens net zo groot. De kost gaat voor de baat uit, zou ik zeggen.

Ik ben zesdejaarsstudent en momenteel bezig met het afronden van mijn bachelordiploma. Volgend jaar hoop ik een toefje op mijn studietaart te zetten door de Mastertitel te behalen. In de vijf jaar dat ik nu studeer is het collegegeld tweehonderd euro duurder geworden. Als je het over een periode van twintig jaar bekijkt is het collegegeld ruimschoot verdubbeld. Natuurlijk alles wordt duurder, maar je kunt mij niet wijs maken dat salarissen van Hoogleraren even hard gestegen zijn. Gelukkig heb ik een goedbetaalde baan, en ouders die desnoods bij kunnen springen. Ik ken echter ook mensen voor wie die vlieger niet opgaat. Zij zien zich genoodzaakt naast hun toch al drukke studie een (of zelfs twee) baantjes te nemen om de kosten van studiemateriaal, collegegeld, kamerhuur en levensonderhoud op te brengen. Minister Plasterk van Onderwijs stelde vandaag in NRC next dat de studenten die hij kent zich niet druk maken om dit alles. Daarmee bewijst hij horenziende doof te zijn voor de realiteit. Dat is eigenlijk een wetenschapper onwaardig…

Dat was één van de discussie gisterenmiddag tijdens het debat over het (concept) verkiezingsprogramma van GroenLinks Utrecht. Onder de bezielende en vakkundige leiding van de meeste geëmancipeerde vader van Nederland, Rutger Groot Wassink spraken we een namiddag over allerlei controversiële punten uit het verkiezingsprogramma. Het was gezellig, maar er werd ook scherp gedebatteerd. Bijvoorbeeld over de vraag of we in ons programma concessies moeten doen, om de mogelijkheid voor collegedeelname te vergroten. Een vraag waar de aanwezigen eigenlijk bijna eensgezind ‘nee’ op antwoorden. Gelukkig maar, want verkiezingen win je in mijn ogen niet, met een zwak verhaal, maar juist met een sterk verhaal.

Een andere discussie betrof de vraag of we etnische minderheden bij hun afkomst mogen noemen in het hoofdstuk over Veiligheid in het programma. Praten over kutmarokkanen in Kanaleneiland, maar ook over klotehollanders in de wijk Ondiep die de sfeer in hun buurt verpesten en overlast veroorzaken, lag voor de aanwezigen toch wat moeilijker. Een deel van de leden waarschuwde voor een programmaonderdeel dat politiekcorrect om de hete brij heen draait. Een ander deel waarschuwde juist voor stigmatisering. Er ontstond dus niet erg veel duidelijkheid. Zelf ben ik eigenlijk het meest bang voor een laffe, onduidelijke tekst. Dan kies ik liever voor een programma dat oplossingen maar ook problemen benoemt. Bovendien is het noemen van overlastgevers in verschillende buurten (die afhankelijk van de buurt al over een verschillende etnische achtergrond beschikken) voor mij al voldoende voorzichtig geformuleerd dat stigmatisering niet zo groot risico hoeft te zijn.

Behoed Nederland voor een kennis crisis!

De Landelijke Studenten Vakbond (LSVb) heeft geschrokken gereageerd op het nieuws dat het hoger onderwijs wederom gekort wordt. Zaterdagochtend bleek uit uitgelekte stukken van de rijksbegroting 2010 dat het kabinet de studiefinanciering de komende twee jaar wil bevriezen. De vakbond ziet dit als een van de vele maatregelen op rij die studenten hard raken en kondigt daarom een actie aan op dinsdag 22 september ’09 in Den Haag.

Concreet betekent het bevriezen van de studiebeurs dat het bedrag in 2011 en 2012 gelijk blijft en niet wordt gecorrigeerd voor inflatie. Daardoor wordt bijvoorbeeld de jaarlijkse stijging van de woonlasten van een student niet gecompenseerd en zal de studiefinanciering nog minder de kosten rondom studeren dekken. Volgens de LSVb is deze maatregel de druppel die de emmer doet overlopen. Voorzitter Gerard Oosterwijk: “Nu is de maat vol. In plaats van stap voor stap kaalplukken van het hoger onderwijs, moet er geïnvesteerd worden”.

Volgens de LSVb hebben tal van maatregelen in de afgelopen jaren zowel de kwaliteit als de toegankelijkheid van het hoger onderwijs zichtbaar onder druk gezet. De vakbond doelt hiermee op een aantal eerdere kabinetsbesluiten als verhoging van het collegegeld met ruim 200 euro in de komende jaren en het afschaffen van het wettelijk collegegeld voor de tweede studie. Oosterwijk: “Tellen we deze maatregelen op bij de klachten van studenten over massaal en niet-uitdagend onderwijs, dan mogen we gewoon niet meer stilzitten. Dit vraagt om actie”.

De vierde dinsdag van september, 22 september, wordt door de studentenvakbond aangegrepen de Haagse politiek ‘de les te lezen’ over het belang van hoger onderwijs voor de hele samenleving. Verschillende sprekers zullen hier in de vorm van een college aantonen waarom het zo belangrijk is voor de hele maatschappij om te investeren in hoger onderwijs. Voor deze actie wordt een zo breed mogelijke kenniscoalitie gecreëerd met onder ander de VSNU, HBO-raad en het ISO. Het doel hiervan is dat het kabinet stopt met de uitholling van het hoger onderwijs en meer zal investeren. Enkel dan kan het hoger onderwijs in de toekomst garant staan voor hoogwaardig, toegankelijk en uitdagend onderwijs. En enkel dan kan Nederland ook daadwerkelijk de zo gewilde hoogwaardige kenniseconomie worden.

ACTIE

• Wanneer: 22 september 2009
• Waar: Lange Poten, Den Haag
• Tijd: 12:30 verzamelen bij Den Haag Centraal
• Informatie: www.studentendemonstratie.nl

Water fascineert mij al mijn hele leven, al jong leerde ik zeilen van mijn vader en mijn moeder noemde me vroeger spottend een waterrat. Sinds ik op mijn negen het boek ‘Oosterschelde; Windkracht 10’ van Jan Terlouw las interesseerde ik mij voor de watersnood van ’53. Al maanden zat ik dus te wachten op de première van de nieuwe Nederlandse film ‘De Storm’. Het verhaal dat verteld over de watersnoodramp van 1953 en daadwerkelijk is opgenomen in een ondergelopen (Vlaamse) polder kon niet anders dan een prachtige film opleveren. In dit artikel zal ik niet te ver ingaan op het scenario zelf, ik wil het immers niet verpesten voor mensen die de film nog willen bezoeken.

Qua beelden is De Storm echt geweldig. Het springtij en de overstromingen zijn realistisch gefilmd en maken dat je als bioscoopbezoeker daadwerkelijk schrap zet in je zetel. Echt lekker zit je dus niet, maar dat past ook niet bij het verhaal van de watersnoodramp. Het plot dat zich vervolgens als een rode draad door de film ontspint, van een jonge moeder die haar pasgeboren baby kwijtraakt, komt in eerste instantie realistisch over, maar wordt later echter op een ongelooflijk langdradige manier uitgemolken. Dat is jammer. Want het treurige verhaal van een jonge moeder is slechts één van de vele verhalen die over de watersnoodramp te vertellen valt. De vraag is of dit het verhaal is waar het publiek op zit te wachten. De ramp leent zich namelijk meer voor een Hollywood-achtig verhaal over heldendom en moed.

Dat is in ieder geval wat ik gisteren had willen zien. Stoere vissermannen en boeren die hun familie ternauwernood weten te redden. Of een heroïsch verhaal over het kordate optreden van een burgemeester die zo zijn inwoners het leven redt. Verhalen die echt geen geweld hoeven te doen aan de werkelijkheid. Waarom wordt niet het verhaal verteld van Nieuwerkerk aan de IJssel waar schipper Arie Evegroen uit Ouderkerk, op last van burgemeester Vogelaar zijn 18 meter lange schip Twee Gebroeders dwars voor het gat in de dijk liet vallen en zo overstroming van het dorp voorkwam? Of het verhaal van de vele radioamateurs die zorgden dat het totaal geïsoleerde overstromingsgebied contact kreeg met de buitenwereld en er honderden mensen geëvacueerd konden worden?

Nu ben ik geen scenarioschrijver of regisseur, maar goed ik had het anders gedaan. Ik ben helaas niet de enige. NRC next spreekt van ‘een zwakke verhaallijn die wordt gered door het goede acteerwerk van hoofdrolspeelster Sylvia Hoeks’. De finale van de film is werkelijk tenenkrommend als uit het niets het verhaal 18 jaar verder is en opeens de titelmuziek van Blof in gestart wordt. Een te vrolijk nummer voor een dramafilm. Liever had ik dan Maarten van Rozendaals ‘Het vecht, maar mag nooit meer winnen’ gehoord. ‘We vechten en omhelzen, je vijand is je vriend. Hij kan zo lief onschuldig zijn en soms zo nietsontziend’. Maar goed, die muziek leent zich dan weer meer voor de film die ik gehoopt had te zien. Ondanks mijn kritiek is de film geen ramp, brengt de Zeeuwse zuinigheid pijnlijk in beeld en is toch leuk voor een avondje uit als je met de juiste verwachtingen in je bioscoopstoel gaat zitten…

Maarten van Rozendaal – Het vecht, maar mag nooit meer winnen

Dat Wilders amper in staat is om met realistische voorstellen te komen en vooral blijft roepen en schreeuwen vanuit zijn extreem rechtse, xenofobe wereldje is al langer bekend. Dat hij om gehoord te worden steeds harder moet roepen en daarmee inflatie pleegt op zijn eigen politieke toekomst is ook wel duidelijk. Dat hij mij zou kunnen laten schrikken van mijn eigen, heftig emotionele, reactie op zijn plan om hoofddoekdraagsters te registreren en hun duizend euro te laten betalen om onder een verbod op het dragen van het doekje uit te komen, had ik voor Prinsjesdag niet verwacht.

Maar goed, wat kan je van een briljante gek wel verwachten? Ja, ik vind Wilders, hoe weerzinwekkend ook, in zekere zin briljant. Zonder ook maar met enig realistisch voorstel te komen, weet hij, retorisch zeer begaafd, een grote groep kiezers aan zich te binden. Al is dat laatste natuurlijk virtueel. Het is nog geen verkiezingstijd en we weten dat het electoraat van Wilders snel politiek verveeld en teleurgesteld raakt. Hopelijk schiet dat allemaal een beetje op en blijven Geert en zijn kompanen vooral een rariteitenkabinet.

Terug naar de laatste hersenspinsels van Wilders. Het plan om vrouwen die een hoofddoek dragen apart te stellen doet mij eerlijk gezegd denken aan een bepaalde maatregel van de Nazi’s in de Tweede Wereldoorlog. Inderdaad het zijn niet de sterkste vergelijkingen, het is politiek en historisch unfair om zaken uit het heden met de Holocaust en aanverwanten in verband te brengen. Toch zeg ik het, het idee van Wilders doet mij denken aan het begin van de Jodenvervolging. Namelijk het registreren (in het begin met allerlei smoezen) van deze groep Nederlanders. Natuurlijk Geert Wilders en zijn PVV hebben nog geen politieke meerderheid om hun weerzinwekkende ideeën door te voeren, maar hoever laten we het nog komen? Op uitzondering van Halsema en Pechtold na, bleven andere politici stil nadat Wilders zijn woorden uitsprak. Een schokkende ontwikkeling. Blijkbaar is bij hen de angst voor het electoraat groter dan ooit. Een treurige vorm van moreel verval, ik ben benieuwd met welke normen en waarden Premier Balkenende morgen aan zijn reactie op de Kamer begint…

Als fractiemedewerkers hebben wij (via de Kamerleden) al eerder, voor de behandeling, de beschikking over de miljoenennota. Dit jaar was deze afgelopen vrijdag al beschikbaar. Al vrij snel kwamen zowel de NOS als RTL nieuws met berichten over de maatregelen van het kabinet, het was dus duidelijk. Er is gelekt! Hoe het afliep is geen nieuws meer. Via Geenstijl.nl werd achterhaald dat de documenten via de PvdA gelekt werden. Vervolgens werd Kamerlid Paul Tang op de radio gevraagd of hij degene was die gelekt had. Een vraag waarop hij ontkennend noch bevestigend antwoordde. Vervolgens was het snel gedaan met het avontuurtje van Paul, de fractie berispte hem en sanctioneerde hem door hem voor een volle maand uit het woordvoerderschap over financiën te ontheffen. Arme Paul.

Vorig jaar werd ik een week voor Prinsjesdag gebeld. Een oude kennis van de School voor Journalistiek. Hij werkte destijds onder een tijdelijk contract bij een gerenommeerde krant en hoopte op een vaste aanstelling. Of ik hem niet kon helpen. Om eerlijk te zijn heb ik getwijfeld, ik mag hem graag en gunde hem zijn vaste aanstelling. Aan de andere kant had ik hem lang niet gesproken en ben ik van mening dat het verkrijgen van stukken onder embargo een verplichting met zich meebrengt. Afspraak is afspraak toch? Zo besloot ik de stukken voor mijzelf te houden en ze slechts te benutten voor het terdege voorbereiden van de debatten rond Prinsjesdag. Maar toch, het idee was best spannend…