Ik heb een nare fysieke eigenschap. Mijn hoofd kan soms nogal rood worden. Blozen, vroeger gebeurde het vooral als ik een beetje verlegen was, maar dat weet ik tegenwoordig meestal wel redelijk te verbergen. Als ik sport heb ik er nog steeds last van. Soms, ja het is niet vaak, ga ik een stuk hardlopen over de singel. Een prachtig stuk stadspark. Binnen een minuutje hardlopen voel ik mijn hoofd steeds warmer en roder worden, en iedereen kijkt natuurlijk naar mij. Althans dat denk ik.
Vanavond had ik een overtreffende trap wat betreft roodheid. Voor het eerst in drie maanden had ik weer een training. Volleybal, bij Protos op Olympos. Maar dat weet de trouwe volger van mijn weblog al. Goed, vanavond dus weer voor het eerst. De trainer was niet eens zo erg streng. Hij dwong ons niet tot een martelgang. Eigenlijk was het een vrij rustige training. Binnen no-time hijgde ik echter als een paard. M’n hoofd stond op ontploffen, nou ja dat denk ik. Want ik zou niet in een spiegel durven kijken. Het zweet gutste over mijn lijf. Mijn rug was drijfnat, nee zeiknat. Tijdens het douchen na afloop, zweette ik gewoon nog door. Mijn conditie moet weer zorgvuldig opgebouwd worden. Volgende week kan ik helaas niet trainen. Zweten doe ik waarschijnlijk wel, maar dan in de zon van Zuid-Frankrijk…
