Steven de VriesGemeenteraadslid GroenLinks Utrecht

Anderhalve week geleden kreeg ik een email. Lokale Kracht volgt je op Twitter. Op dat moment had ik nog geen idee wat de bedoeling was. De website maakte het één en ander niet veel duidelijker. Slechts maagdelijk wit en een lijst met GroenLinks bloggers en afdelingen. Het één en ander kwam mij vreemd voor, maar veel meer aandacht besteedde ik er niet aan. Op Twitter zijn er tenslotte wel gekkere mensen die je volgen zoals natalie2020 en bijles studenten. Vrijdag, een week geleden, kwam er meer duidelijkheid. Een mailtje en een verkiezingsprogramma. En een sexy foto. Arno Bonte en David Rietveld, ik ken ze al een aantal jaar, maar een foto die zo in een reclamecampagne van WE of C&A zou kunnen worden gebruikt had ik niet verwacht. Nou goed dan, mijn eerste inhoudelijke reactie: Interessant, maar vooral erg leuk. Eindelijk een beetje spanning bij een bestuursverkiezing. Vooralsnog is het afwachten of er nog meer kandidaten zijn, het lijkt echter vrijwel zeker dat zittend voorzitter Henk Nijhof zich opnieuw verkiesbaar zal stellen.

De media pikten het ook op, maar destilleerden vooral het punt dat de partij te veel gericht is op de Tweede Kamerfractie uit de elf speerpunten van Bonte en Rietveld. Gelukkig is hun programma breder, want ik weet zelf niet zo goed of het nu juist is om dit verwijt aan het huidige bestuur te maken. Natuurlijk, er is veel aandacht voor de Tweede Kamerfractie, maar dit komt vooral voort uit het feit dat de media vooral interesse hebben voor de hotshots, en er zijn slechts enkele GroenLinksers buiten de Kamerleden om die dat zijn. Waaronder Arno en David zelf, maar daar kom ik later op terug. Daarnaast zijn afdelingen en werkgroepen ook vooral bezig met zoveel mogelijk Kamerleden naar hun activiteiten te lokken. Voor hen lijkt activiteit soms best geslaagd als er een prominente GroenLinkser bij aanwezig is. Positieve uitzonderingen hierop ken ik ook, dus voel je indien gewenst niet te veel aangesproken.

Goed dan nog even inhoudelijk. Eigenlijk steun ik alle punten van Bonte & Rietveld. Dat wil echter nog niet zeggen dat ik op ze ga stemmen. Het zijn namelijk weinig controversiële punten, wat mij betreft. Ik geloof zelfs dat elke andere kandidaat zich achter dit programma zou kunnen scharen. Formeel mag ik overigens als lid van het congrespresidium helemaal niet een voorkeur uitspreken voor één der kandidaten, maar dat is een beetje flauw en ik weet het ook echt nog niet. Nu we het toch over Arno en David hebben, ik heb een bijzondere waardering en bewondering voor ze. Ze zijn namelijk twee van de weinige raadsleden die regelmatig in het nieuws weten te komen. Oké, inhoudelijk valt er soms het één en ander op aan te merken, maar knap is het wel. Beter nog, als ik straks in maart 2010 raadslid zou mogen worden zie ik hen als mijn voorbeelden. Dat is geen voornemen, maar een belofte.

Terug naar de strijd om het voorzitterschap van GroenLinks. Hoe zouden Arno en David mij kunnen overtuigen? Het is een vraag die ik moeilijk kan beantwoorden. Ik heb namelijk een klein beetje last van onderbuikgevoelens. Het komt er op neer dat ik mij afvraag in hoeverre de heren van Lokale Kracht instaat zullen zijn een verbindende factor te zijn. Noem het maar de X-factor van een voorzitter. Of ze die hebben weet ik nog niet. Ze hebben nog een aantal maanden om te overtuigen. Dan nog de vraag wat andere kandidaten moeten doen om mijn stem te krijgen. In ieder geval belangrijke delen van het programma van Lokale Kracht overnemen. GroenLinks moet meer bottom-up of grass-roots worden. Ja, dat moet en GroenLinks moet internet nog serieuzer nemen. En als kandidaat moet je natuurlijk de X-factor hebben.

Of is het Bed and Breakfast? In ieder geval is deze vorm van overnachten steeds geliefder aan het worden. Dat is dan ook niet gek. Meestal slaap je enorm comfortabel, wordt je vriendelijk ontvangen en krijg je een prachtig ontbijt toe. Dat alles voor een lief prijsje. De ouders van mijn vriendin Frederieke weten er over mee te praten. Hun B&B, midden in Dordrecht maar toch landelijk gelegen, zit bomvol. Het komt steeds vaker voor dat gasten achter het net vissen. Volgeboekt…

Het leek mij ook wel wat, leuke mensen ontmoeten en nog geld verdienen ook. Nee, natuurlijk houd ik niet van vreemde mensen in mijn huis, maar zoals mijn schoonouders het hebben; de B&B in een tuinhuisje, heft dat probleem op. Maar ook mensen die hun eigen minihotel runnen verdienen vakantie. Mijn schoonouders zitten nu dus prinsheerlijk in Frankrijk. Een maandje geleden kwam de vraag. ‘Zouden jullie een weekje op de Bed en Breakfast willen passen?’. Nu is het hebben van een B&B één van de grootste dromen van mijn vriendin, dus ze hapte meteen toe. Ik ben nogal sceptisch van aard, dus twijfelde nog.

Natuurlijk kon ik het allemaal moeilijk aan Frederieke in haar eentje overlaten. Dus toog ook ik eergisteren naar Dordt. Was het leuk? Ja, het was leuk. Voor een keertje… Stiekem viel het toch best tegen. Er gaat meer werk zitten in het schoonmaken van het huisje, het wassen van het beddengoed en het vroege opstaan om een ouder echtpaar hun ontbijt te brengen. Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn lieve schat dat laatste alleen heeft gedaan. Ik sliep door de wekker heen en ze maakte me niet wakker. Wat een schat! Eens per jaar de B&B van mijn schoonouders overnemen is leuk, maar voortaan ben ik toch liever weer te gast.

Bed and Breakfast het Tuinhuis ligt op tien minuten fietsen van het stadscentrum van Dordrecht. Stedelijk gelegen, maar toch omgeven door de natuur die de ruime tuin biedt, zodat een gevoel van rust gecreëerd wordt bij de gasten. Dit in combinatie met de aanwezige privacy zorgt voor een waar vakantiegevoel. Kijk op http://www.bedandbreakfasthettuinhuis.nl/ voor meer informatie.

“De toegenomen vraag naar studentenkamers is immens en niet voorzien” zegt de Utrechtse studentenhuisvester SSH. Nadat al eerder bekend werd dat het aantal universitaire en HBO studenten explosief is toegenomen (rond de 20% toename), zet dit zich dus ook door in de wachtlijsten voor een kamer. Door de bouw van studentenwooncomplexen als Casa Confetti en de Bisschoppen op de Uithof, was eerder de wachttijd teruggelopen naar twaalf maanden. De wachttijd voor een studentenkamer is nu echter gestegen tot maar liefst zestien maanden meld RTV Utrecht. Een domper voor de vele studenten die afgelopen week nog de stad overspoelden tijdens de UIT-dagen.

Voor velen zal het zeer lastig zijn een fatsoenlijke kamer voor een fatsoenlijke prijs te vinden. Het is dan ook de vraag of de gemeente het probleem wel serieus genoeg neemt. In mijn eigen omgeving zie ik de gevolgen van het tekort aan kamers. Studenten zijn steeds vaker bereid om tot 400 euro per maand uit te geven voor een kamer van nog geen tien vierkante meter. Vaak is het met de (brand)veiligheid van de bewoners in dit soort huizen ook al niet te best gesteld. Een ernstige situatie die zo snel mogelijk opgelost moet worden. Studenten zijn enorm waardevol voor de stad en verdienen een goede behandeling.

De gemeente moet een twee sporenbeleid uitzetten. Enerzijds moeten kamerbewoners er op gewezen worden dat ze te veel betalen voor hun kamer. De gemeente moet actief huurteams afsturen op notoire huisjesmelkers zoals mevrouw Chang. Die teams moeten de bewoners van de huizen wijzen op het feit dat ze te veel betalen voor hun kamer en dat ze via de huurcommissie een lagere huur kunnen afdwingen. Daarnaast moeten er veel meer studentenkamers komen. Dat lijkt erg lastig op korte termijn, toch zijn er wel mogelijkheden. Er kunnen nog meer spaceboxen (zoals nu al op de Uithof staan) bijgeplaatst worden. Een andere mogelijkheid is om de enorme leegstand aan kantoren te verbouwen tot (tijdelijke) studentenkamers. De gemeente moet hier de regierol in oppakken en eigenaren van panden daar actiever op gaan wijzen en drempels weg nemen, zodat het verbouwen van een kantoor tot studentenhuisvesting aantrekkelijker en eenvoudiger wordt.

Ik heb een nare fysieke eigenschap. Mijn hoofd kan soms nogal rood worden. Blozen, vroeger gebeurde het vooral als ik een beetje verlegen was, maar dat weet ik tegenwoordig meestal wel redelijk te verbergen. Als ik sport heb ik er nog steeds last van. Soms, ja het is niet vaak, ga ik een stuk hardlopen over de singel. Een prachtig stuk stadspark. Binnen een minuutje hardlopen voel ik mijn hoofd steeds warmer en roder worden, en iedereen kijkt natuurlijk naar mij. Althans dat denk ik.

Vanavond had ik een overtreffende trap wat betreft roodheid. Voor het eerst in drie maanden had ik weer een training. Volleybal, bij Protos op Olympos. Maar dat weet de trouwe volger van mijn weblog al. Goed, vanavond dus weer voor het eerst. De trainer was niet eens zo erg streng. Hij dwong ons niet tot een martelgang. Eigenlijk was het een vrij rustige training. Binnen no-time hijgde ik echter als een paard. M’n hoofd stond op ontploffen, nou ja dat denk ik. Want ik zou niet in een spiegel durven kijken. Het zweet gutste over mijn lijf. Mijn rug was drijfnat, nee zeiknat. Tijdens het douchen na afloop, zweette ik gewoon nog door. Mijn conditie moet weer zorgvuldig opgebouwd worden. Volgende week kan ik helaas niet trainen. Zweten doe ik waarschijnlijk wel, maar dan in de zon van Zuid-Frankrijk…

Waar ik vroeger door vrienden of familie nog wel eens als technisch werd gezien, begin ik mij steeds vaker af te vragen waarom. De vraag zou ik ook kunnen zijn; wanneer is het misgegaan? Want technisch, nee dat ben ik al lang niet meer. Soms is dat buitengewoon lastig. Het is al lang geen geheim meer dat ik kandidaat ben voor de gemeenteraadsverkiezingen hier in Utrecht en bij zo’n kandidatuur hoort nu eenmaal een campagnewebsite. Een aantal pogingen heb ik gewaagd, die eigenlijk alleen maar in teleurstellingen resulteerde.

Dan moet je dus de hulp inroepen van iemand die het wel kan en snapt. Collega Selcuk heeft me goed op weg geholpen in het WordPress gebeuren, maar mijn dank is vooral erg groot aan Gerrit Duits, de penningmeester van DWARS. Om niets heeft hij deze prachtige website in elkaar gebouwd. Alhoewel, ik heb hem wel plechtig moeten beloven dat als ik eenmaal verkozen ben, ik een diner organiseer voor de mensen die mij in de campagne die voor ons ligt helpen. Maar goed, eerst maar eens op een mooie plek op de lijst terecht komen…